Μετατραυματικό στρες: Ιατροδικαστικές εξετάσεις και PTSD

Ωστόσο, υπάρχει ένας υψηλός ρυθμός εξουθενωτικών τραυμάτων και συμπτωμάτων μετατραυματικού στρες μεταξύ εγκληματικών παραβατών, τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών. Στις αξιολογήσεις ποινικής ευθύνης (CR) η σοβαρότητα των συμπτωμάτων μπορεί να επηρεάσει τα ευρήματα. Πώς λοιπόν αξιολογείται η εκτίμηση ιστορικών τραυμάτων και μετατραυματικών αντιδράσεων σε νομικά πλαίσια;

Η διατύπωση του ALI (American Law Institute) για το CR προβλέπει ότι ο εναγόμενος δε θα θεωρηθεί ποινικά υπεύθυνος εάν κατά την στιγμή της εν λόγω συμπεριφοράς «ως αποτέλεσμα ψυχικής νόσου ή ελαττώματος, δε διαθέτει ουσιαστική ικανότητα είτε να εκτιμήσει την εγκληματικότητα της συμπεριφοράς του ή να συμμορφώσει τη συμπεριφορά του με τις απαιτήσεις του νόμου».

Εάν το έγκλημα συνέβη κατά τη διάρκεια μιας διαχωριστικής αναδρομής (ένα σύμπτωμα PTSD), φαίνεται ότι μπορεί να γίνει επιχείρημα για εξασθένηση της ικανότητας του εναγομένου να εκτιμήσει την εγκληματικότητα της συμπεριφοράς του.

Υπήρξε έλλειψη στην ψυχιατρική έρευνα που εξετάζει το ρόλο του PTSD στη βίαιη εγκληματική συμπεριφορά.

Το PTSD μπορεί επίσης να αναπτυχθεί μετά από αγχωτικά, τρομακτικά ή ενοχλητικά γεγονότα ή μετά από μια παρατεταμένη τραυματική εμπειρία όπως σωματική ή σεξουαλική επίθεση, βασανιστήρια, ενδοοικογενειακή βία (είτε ως μάρτυρας είτε ως θύμα) κλπ. Στην πραγματικότητα, το PTSD αναπτύσσεται σε περίπου 1 στα 3 άτομα που εμφανίζουν σοβαρό τραύμα.

Η συνάφεια του PTSD και συγκεκριμένων συμπτωμάτων PTSD με την ποινική άμυνα μπορεί επομένως να γίνει καλύτερα κατανοητή εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης αντιμετώπισε το ζήτημα.

«Η υπεράσπιση της παραφροσύνης [χρησιμοποιώντας το PTSD] ανέκαθεν προκάλεσε κατακλυσμό αντιπαραθέσεων, παρανοήσεων, ακόμη και μυθοπλασίας, που επιδεινώθηκε από την απροθυμία του νόμου να ενσωματώσει εξελισσόμενες εμπειρικές και ψυχιατρικές αρχές» – Kahler εναντίον Κάνσας, 140 S. Ct. 1021, 1038 (2020).

Η Δρ. Lenore Walker παρουσίασε τον όρο «Σύνδρομο των γυναικών που έχουν υποστεί βλάβη» (BWS) στο βιβλίο της το 1979. Η ψυχιατρική κοινότητα έθεσε αμέσως αμφιβολίες για τη διάγνωση. Ορισμένες θεωρίες ανέφεραν ότι αυτή η διάγνωση δεν ήταν έγκυρη επειδή τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας ζήτησαν βοήθεια. Αυτό χρησιμοποιήθηκε για να ακυρώσει τη θεωρία ότι οι γυναίκες ήταν παθητικές και ανίσχυρες μπρος στην επαναλαμβανόμενη κακοποίηση. Η ιδέα ότι αυτές οι γυναίκες ήταν θύματα μετριάστηκε πλήρως. Υπήρξε άρνηση να αναγνωριστεί αυτό το σύνδρομο ως ψυχική ασθένεια που το καθιστούσε άκυρο ως αξίωση (CST) ή CR.

ΠΗΓΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here