Ξερνάνε χολή: Εμετικά ιντερνετικά σχόλια για τη 19χρονη Μυρτώ που πέθανε αβοήθητη στην κεντρική πλατεία στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς
Μηδέν σεβασμός στους οικείους της 19χρονης. Μια κοινωνία που πίσω από ένα πληκτρολόγιο βγάζει χολή. Ότι και να ήταν, ότι και να έκανε, ήταν άδικος ο χαμός της. Ήταν νέα κοπέλα, γεμάτη νιάτα και όνειρα.
Ο δρόμος που επέλεξαν δεν ήταν τυχαίος. Ήταν ο δρόμος της αποποίησης ευθύνης, της φυγής, της ψυχρής αποστασιοποίησης. Τρεις άντρες κατέγραψαν, σχεδόν μηχανικά, βήμα προς βήμα την εγκατάλειψη μιας 19χρονης κοπέλας στη μέση του δρόμου — όχι σε ένα νοσοκομείο, όχι με μια κλήση για βοήθεια, αλλά στο απόλυτο κενό της αδιαφορίας.
Δεν έκαναν το αυτονόητο. Δεν ειδοποίησαν ασθενοφόρο. Δεν αναζήτησαν καμία μορφή βοήθειας. Την άφησαν πίσω τους, αβοήθητη, σαν να είχε ήδη πάψει να είναι άνθρωπος. Και έφυγαν.
Λίγες ώρες αργότερα, τα ξημερώματα της Τρίτης 15 Απριλίου, περαστικοί ήταν εκείνοι που τη βρήκαν χωρίς τις αισθήσεις της σε πλατεία της Κεφαλονιάς. Εκείνοι που έκαναν αυτό που οι άλλοι τρεις δεν έκαναν: ειδοποίησαν τις αρχές. Η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όμως ήταν ήδη αργά. Λίγο μετά, κατέληξε.
Οι τρεις συλληφθέντες —ένας 26χρονος Έλληνας, γνωστός στις Αρχές για υπόθεση ναρκωτικών, ένας 23χρονος επίσης Έλληνας και ένας 22χρονος Αλβανός— φέρονται να παραδέχτηκαν ότι έκαναν χρήση ουσιών μαζί της. Όταν εκείνη έχασε τις αισθήσεις της, δεν αντέδρασαν με ευθύνη αλλά με φόβο. Και ο φόβος τους τούς οδήγησε στην πιο απάνθρωπη επιλογή: την εγκατάλειψη.
Τα αίτια του θανάτου αναμένονται από τις τοξικολογικές και ιστολογικές εξετάσεις. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν εντοπιστεί εμφανείς κακώσεις. Κι όμως, η πιο βαριά «κάκωση» έχει ήδη καταγραφεί — όχι στο σώμα της, αλλά στον τρόπο που μια κοινωνία αντιλαμβάνεται την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Γιατί η τραγωδία δεν τελειώνει στο σημείο της εγκατάλειψης.
Συνεχίζεται στον δημόσιο λόγο. Στις φωνές που σπεύδουν να εξηγήσουν, να δικαιολογήσουν, να μεταθέσουν την ευθύνη. Στη γνώριμη, σκοτεινή αντανάκλαση μιας κοινωνίας που αντί να κοιτάξει κατάματα την αδιαφορία και την απανθρωπιά, επιλέγει να στρέψει το βλέμμα προς το θύμα.
Η ουσία όμως δεν αλλάζει.
Μια 19χρονη κοπέλα βρέθηκε ανήμπορη και εγκαταλείφθηκε από ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή είχαν τη δύναμη να σώσουν τη ζωή της — και δεν το έκαναν.
Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά εκείνους που έδρασαν, ή μάλλον, που δεν έδρασαν. Εκείνους που πήραν μια απόφαση μέσα σε λίγα λεπτά και καθόρισαν μια ζωή. Εκείνους που προτίμησαν να σωθούν οι ίδιοι, εγκαταλείποντας έναν άνθρωπο στο ενδεχόμενο του θανάτου.
Και ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι ακριβώς αυτό: η πεποίθηση ότι μπορούσαν να το κάνουν. Ότι μπορούσαν να φύγουν και να μην λογοδοτήσουν. Ότι η ευθύνη είναι κάτι που αποφεύγεται, όχι κάτι που αναλαμβάνεται.
Αυτή είναι η βαθύτερη ρωγμή. Όχι μόνο μια ατομική αποτυχία, αλλά μια συλλογική εκτροπή.
Γιατί όταν η ανθρώπινη ζωή γίνεται διαπραγματεύσιμη, όταν η ευθύνη μετατρέπεται σε βάρος προς αποφυγή, τότε η κοινωνία δεν απλώς αστοχεί — νοσεί.
Και αυτή η «κάκωση» είναι, ίσως, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες.
Οι «κακώσεις» όμως υπήρχαν από τη στιγμή που η 19χρονη εγκαταλείφθηκε σχεδόν νεκρή σε μία πλατεία στην Κεφαλονιά και αφορούν κυρίως την κοινωνία. Οι εμφανείς «κακώσεις» είναι αυτές που είδαν κι οι Αρχές, αυτές που οδήγησαν 3 ανθρώπους από τον φόβο των συνεπειών ή από απλή αδιαφορία να συμπεριφερθούν σε μία νεαρή γυναίκα ως αντικείμενο, που αχρηστεύτηκε και αφέθηκε στη μέση του δρόμου.
Οι πιο ύπουλες, εμφανίστηκαν στα σχόλια για το θέμα στα social media. Εκεί όπου το γνώριμο σε όλους victim blaming έκανε την εμφάνισή του.
«19 χρονών κοριτσάκι με ψεύτικα χείλη, μύτη, στήθος και με αλητάμπουρες φίλους. Τι κατάληξη δηλαδή θα μπορούσε να είχε;», «Ο πατέρας της μικρής κλαίει και δικαίως. Όμως καλέ μου άνθρωπε ένα κορίτσι 19 χρονών με ψεύτικα νύχια, χείλη, φρύδια, στήθος, ρούχα στιλ Καρντάσιαν και φίλους ό,τι να ναι τι κατάληξη ήθελες να έχει;», «από μια φωτογραφία μόνο καταλαβαίνεις πολλά…», «Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρων οι κότες…», «Όπως έστρωσε κοιμήθηκε…», «19 χρονών και φαίνεται σαν 30άρα; Ουσίες, πάρτι με ούζα, αισθητικές επεμβάσεις… η σημερινή μόδα, εποχή. Έτσι κάθεστε και κάνετε είδωλα την κάθε influencer», «Εγώ 19 χρονών ούτε ναρκωτικά έκανα ούτε θα πήγαινε με 3 άντρες σε ένα σπίτι μόνη μου», «Τι έκανε μόνη της με 3 άντρες;».
Μία μικρή συλλογή από σχόλια είναι αυτή που προηγήθηκε. Η είδηση του θανάτου της 19χρονης συγκέντρωσε γύρω της μια πολύ θλιβερή συλλογή από σχόλια που αποδεικνύουν για μία ακόμα φορά ότι στην πατριαρχία είτε βιάστηκες, είτε δολοφονήθηκες, είτε εγκαταλείφθηκες ημιθανής σε μια πλατεία, έφταιγες εσύ. Έφταιγες για το πώς έδειχνες, τι σου άρεσε, τι φορούσες και σε ποιους έδειξες εμπιστοσύνη.
Έφταιγες κι ας ήταν όλα τα παραπάνω ρήματα τραγικών καταλήξεων σε παθητική φωνή. Κι ας υπέστης την ενεργητική δράση άλλων. Αν είσαι γυναίκα φέρεις δυσανάλογη ευθύνη για ό,τι κι αν σου συμβαίνει. Εσύ κινείς τα νήματα του κακού και το ξέρεις (κι αν δεν το ξέρεις είναι επειδή προσποιείσαι ότι δεν ξέρεις, μας το παίζεις αθώα περιστερά, αλλά πού τα πουλάς αυτά; Το κοινό των social (σε) ξέρει καλύτερα).
Κανένα θύμα δεν φταίει. Καμία γυναίκα δεν φταίει που στη συνείδηση κάποιου άλλου είναι αντικείμενο κι όχι άνθρωπος.
Οι γυναίκες απλά υπάρχουν μέσα σε αυτό το στρεβλό σύστημα που τις εξισώνει με το τίποτα, με κάτι που χάλασε και «πού να μπλέκουμε τώρα, άστο εδώ, πάμε να φύγουμε, όλα καλά θα πάνε».