Το σκήνωμα θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα από τις 07:30, ενώ, η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 12:00 στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών
Η τοπική κοινωνία του Μανταμάδου, βόρεια της Μυτιλήνης, αποχαιρετά τον Πρωτοπρεσβύτερο Ευστράτιο Δήσσο, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε επί έξι δεκαετίες την Εκκλησία και στάθηκε πνευματικός οδηγός για γενιές πιστών.
Κατά τη μακρόχρονη διακονία του, διακρίθηκε για την ταπεινότητα, την αγάπη προς τον συνάνθρωπο και τη διαρκή του προσφορά στην Εκκλησία και την τοπική κοινωνία, αφήνοντας έντονο το αποτύπωμά του στις ζωές όσων τον γνώρισαν.
Το σκήνωμά του θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα την Τετάρτη 1 Ιουλίου από τις 07:30 στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου.
Η Εξόδιος Ακολουθία θα τελεστεί στις 12:00, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μηθύμνης Χρυσοστόμου, με τη συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου και πλήθους κληρικών.
Η ταφή θα πραγματοποιηθεί στο Κοιμητήριο Μανταμάδου.
Η οικογένεια καλεί όσους επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη του, να προσευχηθούν για την ανάπαυση της ψυχής του. Αντί στεφάνων, επιθυμία της είναι να ενισχυθεί οικονομικά η ανέγερση του Εκκλησιαστικού Γηροκομείου Μανταμάδου, καθώς και το έργο των συσσιτίων της Στέγης Αγάπης.
Το αποτύπωμα ζωής και προσφοράς του Πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου
Ο Ευστράτιος Δήσσος γεννήθηκε στη Μήθυμνα της Λέσβου την 8η Νοεμβρίου 1938. Γονείς του ήταν ο Παναγιώτης Δήσσος και η Ελένη Μανταμαδιώτου. Από μικρή ηλικία μεγάλωσε μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, καθώς ο πατέρας του χειροτονήθηκε ιερέας όταν ο ίδιος ήταν μόλις 5 ετών.
Φοίτησε αρχικά στο Δημοτικό Σχολείο στον Βαφειό και στη συνέχεια στη Συκαμιά, όπου ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του. Ακολούθησαν δύο χρόνια στο Α’ Γυμνάσιο Μυτιλήνης και κατόπιν η φοίτηση στην Εκκλησιαστική Σχολή της Λαμίας, από την οποία αποφοίτησε το 1961.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, το 1966 νυμφεύθηκε τη Φωτεινή Καραμήτρου από τη Βατούσα. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας, αναλαμβάνοντας την ενορία της Πελόπης Λέσβου. Ξεκίνησε εκεί το ποιμαντικό και δημιουργικό του έργο, οργανώνοντας την ενορία, επισκευάζοντας τον Ιερό Ναό των Αρχαγγέλων και χτίζοντας εξωκκλήσια.
Τον Ιούνιο του 1970, μετατέθηκε στον Μανταμάδο, στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε μία μακρά πορεία προσφοράς. Ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου πρωτοστάτησε σε έργα ανακαίνισης, υποδομών και αναβάθμισης του Προσκυνήματος.
Το 1972, άνοιξε τον δρόμο που συνέδεε τον Μανταμάδο με τον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και τον επιστρώνει με μπετόν. Το 1973, δημιούργησε οικοτροφείο για αριστούχους μαθητές Γυμνασίου από φτωχές αγροτικές οικογένειες της περιοχής, δίνοντας τη δυνατότητα σε δεκάδες παιδιά να συνεχίσουν τις σπουδές τους.
Το 1978, προχώρησε σε σημαντικά έργα αποκατάστασης του ποταμού δίπλα από το Προσκύνημα, διεύρυνε τη γέφυρα που είχε συνδεθεί με ατυχήματα και διαμόρφωσε μεγάλο χώρο στάθμευσης για τους πιστούς και τους επισκέπτες.
Παράλληλα, κατέγραψε την παράδοση του Μανταμάδου, αξιοποιώντας μαρτυρίες παλαιότερων κατοίκων. Συνέγραψε πέντε βιβλία και εννέα ημερολόγια – λευκώματα, αφιερωμένα στον τόπο, την ιστορία και το Προσκύνημα.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο της ζωής του υπήρξε η κοινωνική του προσφορά. Δημιούργησε τη Στέγη Αγάπης, όπου καθημερινά έβρισκαν δωρεάν τροφή ηλικιωμένοι και άποροι συμπολίτες. Η μέριμνά του για τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη ήταν συνεχής, αθόρυβη και ουσιαστική.
Το 1978, έλαβε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Μηθύμνης Ιάκωβο. Κατά τις επισκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Καλλονή και τον Μανταμάδο, τιμήθηκε με τον Σταυρό της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ως αναγνώριση του πνευματικού και κοινωνικού του έργου.
Απέκτησε τρία παιδιά, την Ελένη, τον Παναγιώτη και τον Μιχαήλ – Άνθιμο.