Ο πόλεμος των Φόκλαντ μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Αργεντινής

Τα νησιά Φόκλαντ (Μαλβίνες) και η κατοχή τους από διάφορες χώρες μετά την ανακάλυψή τους – Η κατάληψή τους από την Αργεντινή το 1982, ο πόλεμος με τη Μεγάλη Βρετανία και η ανάκτησή τους από το Ηνωμένο Βασίλειο μετά από 74 ημέρες

Η πρόσφατη αναμέτρηση στον έναν από τους δύο ημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μεταξύ Αργεντινής – Μ. Βρετανίας έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που υπάρχει μεταξύ των δύο χωρών και χρονολογείται από τον 19ο αιώνα: την κυριαρχία επί των νησιών Φόκλαντ (Μαλβίνες στα ισπανικά). Τα νησιά ανήκουν στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην Αργεντινή.

Η πιο κοντινή απόσταση μεταξύ Αργεντινής, Παταγονίας συγκεκριμένα και Νήσων Φόκλαντ είναι περίπου 460 χλμ., όμως η απόσταση σε ευθεία γραμμή μεταξύ των κεντρικών σημείων των δύο περιοχών είναι 1.521 χλμ. Βέβαια, η αντίστοιχη απόσταση μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Φόκλαντ είναι περίπου 12.860 χιλιόμετρα, δέκα φορές και πλέον μεγαλύτερη δηλαδή. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει κάτι, καθώς είναι γνωστό ότι μέχρι και σήμερα, χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Μ. Βρετανία και άλλες διατηρούν τις λεγόμενες υπερπόντιες κτήσεις ή υπερπόντια εδάφη.

Πού βρίσκονται τα Νησιά Φόκλαντ;

Οι Νήσοι Φόκλαντ (αγγλικά: Falkland Islands, ισπανικά: Islas Malvinas) είναι μια συστάδα νήσων του Ατλαντικού Ωκεανού, που αποτελούν υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου. Η έκτασή τους είναι 12.173 τ.χλμ, ενώ ο πληθυσμός τους, 3.200 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Πρωτεύουσά τους είναι το Πορτ Στάνλεϊ η μοναδική κωμόπολή τους. Βρίσκεται στην Ανατολική Φόκλαντ ή Σολελάδ, που έχει έκταση 6.682 τ.χλμ. Υπάρχει ένα ακόμα μεγάλο νησί, η Δυτική Φόκλαντ ή Γκραν Μαλβίνα, με έκταση 5.278 τ.χλμ, που χωρίζεται από το Σολελάδ με τον ομώνυμο πορθμό (Φόκλαντ).

Οι Νήσοι Φόκλαντ αποτελούν υπερπόντιο έδαφος της Μεγάλης Βρετανίας. Τη βρετανική κυριαρχία στα Φόκλαντ (ή Μαλβίνες για τους Αργεντινούς) αμφισβητεί η Αργεντινή, η οποία κατέλαβε τα Νησιά το 1982.

Οι Βρετανοί όμως αντέδρασαν, έστειλαν ισχυρές δυνάμεις στα Φόκλαντ και τα ανακατέλαβαν μετά από 74 ημέρες. Πάντως, οι Αργεντίνοι δεν φαίνεται να αποδέχονται ότι τα Φόκλαντ ανήκουν στη Μ. Βρετανία, όπως φάνηκε και από το πανό που ύψωσαν οι ποδοσφαιριστές τους, μετά τη λήξη του νικηφόρου ημιτελικού.

Σύντομη ιστορία των Φόκλαντ

Τα Νησιά Φόκλαντ φαίνεται ότι ανακαλύφθηκαν από μέλη της αποστολής του Φερδινάνδου Μαγγελάνου, συγκεκριμένα από τον Εστέμπαν Γκόμεζ, κυβερνήτη του πλοίου “San Anton”, το 1520. Από τότε χρονολογείται και ο πρώτος χάρτης τους, που έγινε από τον Σεβιλιάνο χαρτογράφο Αντρές ντε Σον Μαρτίν. Ο χάρτης δημοσιεύθηκε μόλις το 1982, καθώς τότε βρέθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού ένα γαλλικό χειρόγραφο, που αποτελεί αντιγραφή του και σχεδιάστηκε το 1586! Στο πίσω μέρος του χειρόγραφου αναφέρεται ότι οι πρώτοι που πάτησαν το πόδι τους στα Φόκλαντ, ήταν Πορτογάλοι, που συμμετείχαν στην αποστολή του Μαγγελάνου το 1520.

Τα Νησιά Φόκλαντ πήραν το όνομά τους από τη λεξη Φόκλαντ, το όνομα που δόθηκε στον Πορθμό μεταξύ Σολεδάδ και Γκραν Μαλβίνα από τον καπετάνιο Τζον Στρονγκ, ο οποίος πέρασε αρκετές ημέρες στα νησιά με το πλοίο του Welfare το 1690. Η λέξη Φόκλαντ προέρχεται από τον Υποκόμη Φόκλαντ, έναν από τους ιδιοκτήτες του Welfare. Ο καπετάνιος Στρονγκ ήταν το πρώτο άτομο που καταγράφηκε επίσημα να αποβιβάζεται στα Νησιά, αν και η πρώτη αναφερόμενη παρατήρηση έγινε από τον Άγγλο πλοηγό Καπετάνιο Τζον Ντέιβις στο πλοίο Desire το 1592.

Τα Νησιά Φόκλαντ δεν είχαν ποτέ ιθαγενείς κατοίκους και κανένας δεν εκτοπίστηκε ποτέ εκεί. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα οι διεκδικήσεις για τα Νησιά έγιναν πολύ περίπλοκες. Ο Γάλλος θαλασσοπόρος Louis- Antoine de Bougainville ίδρυσε τον πρώτο οικισμό των Νησιών, στην Ανατολική Φόκλαντ, το 1764. Οι Βρετανοί, το 1765, ήταν οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στη Δυτική Φόκλαντ, στο Πορτ Έγκμοντ, αλλά εκδιώχθηκαν το 1770 από τους Ισπανούς, οι οποίοι είχαν εξαγοράσει τον γαλλικό οικισμό γύρω στο 1767.

Η βρετανική φρουρά στη Γκραν Μαλβίνα αποκαταστάθηκε το 1771 μετά από απειλή πολέμου, αλλά στη συνέχεια οι Βρετανοί αποσύρθηκαν από το νησί το 1774 για οικονομικούς λόγους, χωρίς να παραιτηθούν από την αξίωσή τους στα Φόκλαντ. Η Ισπανία διατήρησε έναν οικισμό στο Νησί Σολεδάδ μέχρι το 1811. Το 1831 το αμερικανικό πολεμικό πλοίο Lexington κατέστρεψε τον οικισμό στα Ανατολικά Φόκλαντ σε αντίποινα για τη σύλληψη τριών αμερικανικών πλοίων που κυνηγούσαν φώκιες στην περιοχή.

Στις 6 Οκτωβρίου 1832, μια στρατιωτική φρουρά από την Αργεντινή έφτασε εκεί σε μια προσπάθεια να εδραιώσει την κυριαρχία της στα Νησιά Φόκλαντ, αγνοώντας την βρετανική αξίωση 67 ετών πριν. Λιγότερο από τρεις μήνες αργότερα, στις 2 Ιανουαρίου 1833, το Βασιλικό Βρετανικό Ναυτικό εκκένωσε τη στρατιωτική βάση χωρίς απώλειες ζωών. Το 1841 διορίστηκε ένας Βρετανός πολιτικός Υποδιοικητής για τα Φόκλαντ, ιδρύθηκε μια μικρή, μόνιμη βρετανική διοίκηση και το 1845 το Στάνλεϊ έγινε η πρωτεύουσά τους. Μέχρι το 1885 μια βρετανική κοινότητα περίπου 1.800 ατόμων στα νησιά ήταν αυτοσυντηρούμενη. Η Αργεντινή διαμαρτυρόταν τακτικά για την κατοχή των νησιών από τη Βρετανία.

Στη Μάχη των Νήσων Φόκλαντ τον Δεκέμβριο του 1914, ένας στόλος του Βασιλικού Βρετανικού Ναυτικού νίκησε μια μοίρα της Αυτοκρατορικής Γερμανίας. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά τη Μάχη του Ποταμού Πλέιτ τον Δεκέμβριο του 1939, το HMS Exeter, που είχε υποστεί ζημιές από τη μάχη, έπλευσε στα Φόκλαντ για επισκευές. Το 1942, ένα τάγμα καθ’ οδόν προς την Ινδία αναπτύχθηκε στα Φόκλαντ ως φρουρά εν μέσω φόβων για κατάληψη του αρχιπελάγους από τους Ιάπωνες.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ζήτημα της κυριαρχίας επί των Νήσων Φόκλαντ μεταφέρθηκε στα Ηνωμένα Έθνη όταν, το 1964, το καθεστώς των νησιών συζητήθηκε από την επιτροπή του ΟΗΕ για την αποαποικιοποίηση. Η Αργεντινή βάσισε την αξίωσή της στα Φόκλαντ στις Παπικές Βούλες του 1493, οι οποίες τροποποιήθηκαν από τη Συνθήκη της Τορδεσίγιας (1494), με την οποία η Ισπανία και η Πορτογαλία είχαν διαιρέσει τον Νέο Κόσμο μεταξύ τους, στη διαδοχή από την Ισπανία, στην εγγύτητα των νησιών με τη Νότια Αμερική και στην ανάγκη τερματισμού μιας αποικιακής κατάστασης.

Η Βρετανία βάσισε την αξίωσή της στην «ανοιχτή, συνεχή, αποτελεσματική κατοχή, κατοχή και διοίκηση» των νησιών από το 1833 και στην αποφασιστικότητά της να εφαρμόσει στα Φόκλαντ την αρχή της αυτοδιάθεσης, όπως αναγνωρίζεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η Βρετανία υποστήριξε ότι, αντί να τερματίσει μια αποικιακή κατάσταση, η αργεντίνικη κυριαρχία και ο έλεγχος της ζωής των Φόκλαντ ενάντια στη θέλησή των κατοίκων τους θα δημιουργούσε στην πραγματικότητα μια τέτοια κατάσταση. Το 1965, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο καλούσε τη Βρετανία και την Αργεντινή να πραγματοποιήσουν συζητήσεις για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης στη διαφορά.

Η χούντα της Αργεντινής και ο ρόλος του Χένρι Κίσινγκερ!

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Μ. Βρετανίας και Αργεντινής όμως δεν κατέληξαν πουθενά. Η κατάσταση στη χώρα της Λατινικής Αμερικής ήταν ρευστή. Η πρόεδρος Ιζαμπέλ Περόν ανατράπηκε το 1976 από μία στρατιωτική χούντα, με επικεφαλής τον Στρατηγό Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα.

Το καθεστώς Βιντέλα, διέλυσε το Κογκρέσο κι εξαπέλυσε σφοδρές επιθέσεις, τόσο εναντίον των αριστερών ανταρτών, όσο και κατά της αντιπολίτευσης παραβιάζοντας κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα. Στο διάστημα διακυβέρνησης της Αργεντινής από τη χούντα υπολογίζεται ότι εξαφανίστηκαν πάνω από 30.000 πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος.

Τον Μάρτιο του 1981, ο Στρατηγός Ρομπέρτο Βιόλα, ένας από τους επικεφαλής της χούντας διαδέχτηκε τον Βιντέλα. Λίγους μήνες αργότερα όμως παραχώρησε τη θέση του στον Στρατηγό Λεοπόλντο Γκαλτιέρι για λόγους υγείας. Καθώς η κατάσταση άρχισε να γίνεται εκρηκτική, ο Γκαλτιέρι προχώρησε σε κάποιες κινήσεις φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος. Με πληθωρισμό 600% όμως, ήταν αδύνατο να ηρεμήσει ο λαός.

Ο Χένρι Κίσινγκερ, όπως αποκάλυψε ο «Guardian», είχε συμβουλεύσει από την αρχή τα μέλη της χούντας της Αργεντινής, να εξοντώσουν γρήγορα τους αντιπάλους τους, πριν οι διαμαρτυρίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα αποκτήσουν δυναμική. Παρά τα βασανιστήρια, τις «εξαφανίσεις», τις αναίτιες φυλακίσεις κ.ά., η αργεντίνικη χούντα δεν πέτυχε τον σκοπό της. Ανάμεσα σε όλες τις πρακτικές της, μία που αποκάλυψε ο “Guardian” ξεπερνά και την πλέον νοσηρή φαντασία.

Πολλές έγκυες γυναίκες δολοφονούνταν αμέσως μετά τη γέννα και τα μωρά δίνονταν σε οικογένειες στρατιωτικών… Στο μεταξύ, ο και οι άλλοι χουντικοί αποφάσισαν, για να βγουν από το αδιέξοδο, να ξεκινήσουν έναν πόλεμο, που θα συσπείρωνε τον λαό και θα τόνωνε την αυτοπεποίθησή του.

Αποφασίστηκε, ο πόλεμος αυτός να αφορά τις Μαλβίνες (Φόκλαντ). Η Αργεντινή θεωρούσε ότι της ανήκουν, καθώς βρίσκονται σχετικά κοντά της, ενώ η Μεγάλη Βρετανία, που μάλλον είχε δώσει ως τότε μικρή σημασία στα νησιά (είχαν φρουρά μόνο από 80 πεζοναύτες) αντιπαρέθετε την επιθυμία των κατοίκων τους να παραμείνουν υπό βρετανική κυριαρχία. Οι δε Βρετανοί αγνοούσαν την περιοχή όπου βρίσκονταν τα Φόκλαντ. Ακόμα και στρατιώτες που πολέμησαν στα νησιά νόμιζαν αρχικά ότι αυτά βρίσκονταν κάπου κοντά στη Σκωτία!

Η κατάληψη της Νότιας Γεωργίας από τους Αργεντινούς

Η χούντα της Αργεντινής δεν προχώρησε όμως άμεσα σε επίθεση στα Φόκλαντ. Με έναν ύπουλο τρόπο κατέλαβε το, επίσης βρετανικό νησί Νότια Γεωργία στον νότιο Ατλαντικό. Στις 19 Μαρτίου 1982, 48 Αργεντινοί εργάτες, του επιχειρηματία Constantino Davidoff, που είχε συμφωνήσει με τη σκωτσέζικη εταιρεία Christian Salvesen να απομακρύνουν παλιοσίδερα από το Λιθ της Νότιας Γεωργίας, παλαιό σταθμό φαλαινοθηρίας, παραμένουν στο νησί και υψώνουν τη σημαία της Αργεντινής.

Στο νησί καταφθάνουν και στρατεύματα από τη χώρα τους για να τους στηρίξουν. Η εισβολή των Αργεντινών στα Φόκλαντ ξεκίνησε στις 2 Απριλίου 1982. Περίπου 100 πεζοναύτες αρχικά, άλλοι 2.000 κατευθύνονταν στο Στάνλεϊ. Ο κυβερνήτης Ρεξ Χαντ αναγκάστηκε να δώσει εντολή στην ολιγομελή φρουρά να παραδοθεί.

Σύντομα, η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου, ενώ την επόμενη μέρα, η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ μιλώντας στη Βουλή των Κοινοτήτων τόνισε ότι δεν υπάρχει καμία νομιμοποίηση της εισβολής, ότι θα απελευθερωθούν τα Φόκλαντ πολύ σύντομα και ότι θα επιστρέψουν στην κυριαρχία της Βρετανίας.

Ο Ο.Η.Ε. με το Ψήφισμα 502 καταδίκασε την εισβολή, ενώ ο Αμερικανός Πρόεδρος Ρίγκαν τόνισε ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε δύσκολη θέση, λόγω της διαμάχης ανάμεσα σε δύο φιλικές χώρες και θα εργαστούν για μια ειρηνική και αναίμακτη λύση του προβλήματος.

Σύντομο χρονικό του πολέμου των Φόκλαντ (2 Απριλίου 1982-14 Ιουνίου 1982)

Χρονολόγιο γεγονότων

Η Σύγκρουση των Φόκλαντ, 2 Απριλίου έως 14 Ιουνίου 1982, ακολούθησε την εισβολή στα Νησιά Φόκλαντ από την Αργεντινή στις 2 Απριλίου 1982. Ήταν μια μοναδική περίοδος στην ιστορία της Βρετανίας και της Αργεντινής και, παρόλο που ποτέ δεν κηρύχθηκε επίσημα πόλεμος, η σύντομη σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν σχεδόν 1.000 ζωές και από τις δύο πλευρές και να υπάρξουν πολλοί περισσότεροι τραυματίες. Ας δούμε ένα σύντομο χρονολόγιο των επιχειρήσεων.

Απρίλιος 1982

2 Απριλίου: Αργεντίνικες δυνάμεις καταλαμβάνουν τα νησιά Φόκλαντ.

3 Απριλίου: Συζήτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων. Ψήφισμα 502 του ΟΗΕ. Αργεντίνικες δυνάμεις καταλαμβάνουν τη Νότια Γεωργία.

5 Απριλίου: Πλοία του Βασιλικού Ναυτικού, συμπεριλαμβανομένων των αεροπλανοφόρων HMS Hermes και HMS Invincible, αναχωρούν από το Πόρτσμουθ και αλλού.

8 Απριλίου: Ο πρέσβης των ΗΠΑ Haig φτάνει στο Λονδίνο για να ξεκινήσει το διπλωματικό του «πήγαινε-έλα» μεταξύ των εθνών.

9 Απριλίου: Ο Haig φτάνει στο Μπουένος Άιρες.

10 Απριλίου: Η ΕΟΚ (η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση) κηρύσσει κυρώσεις κατά της Αργεντινής.

12 Απριλίου: Η Βρετανία κηρύσσει ζώνη ναυτικού αποκλεισμού 200 μιλίων γύρω από τα Φόκλαντ.

19 Απριλίου: Οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ δηλώνουν υποστήριξη στη Βρετανία.

23 Απριλίου: Η Βρετανία προειδοποιεί την Αργεντινή ότι οποιοδήποτε πολεμικό πλοίο ή στρατιωτικό αεροσκάφος αποτελεί απειλή για την ειδική δύναμη θα αντιμετωπιστεί αναλόγως.

25 Απριλίου: Η Νότια Γεωργία ανακαταλαμβάνεται, το αργεντίνικο υποβρύχιο Santa Fe υφίσταται ζημιές.

29 Απριλίου: Η Αργεντινή απορρίπτει τις ειρηνευτικές προτάσεις του Haig.

30 Απριλίου: Η Βρετανία κηρύσσει ζώνη ολικού αποκλεισμού. Οι ΗΠΑ ανακοινώνουν υποστήριξη στη Βρετανία.

Μάιος 1982

1 Μαΐου: Πρώτες βρετανικές επιθέσεις.

2 Μαΐου: Το αργεντίνικο καταδρομικό General Belgrano βυθίζεται.

4 Μαΐου: Το HMS Sheffield χτυπιέται από πύραυλο Exocet.

7 Μαΐου: Η Βρετανική Κυβέρνηση προειδοποιεί την Αργεντινή ότι οποιαδήποτε πολεμικά πλοία ή στρατιωτικά αεροσκάφη σε απόσταση μεγαλύτερη των 12 μιλίων από τις ακτές της Αργεντινής θα μπορούσαν να θεωρηθούν εχθρικά. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ ξεκινά συνομιλίες με τη Βρετανία και την Αργεντινή.

14/15 Μαΐου: Επιδρομή της SAS στο Pebble Island με την υποστήριξη ναυτικών πυρών. Αρκετά αργεντίνικα αεροσκάφη Pucara υφίστανται ζημιές ή καταστρέφονται.

16 Μαΐου: Ολοκληρώνονται οι τελικές βρετανικές προτάσεις.

17 Μαΐου: Οι προτάσεις στέλνονται στην Αργεντινή.

18 Μαΐου: Η κυβέρνηση της Αργεντινής απορρίπτει τις βρετανικές προτάσεις.

20 Μαΐου: Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ παραδέχεται την αποτυχία των συνομιλιών του ΟΗΕ.

21 Μαΐου: Δημιουργείται προγεφύρωμα στο Σαν Κάρλος. Το HMS Ardent βυθίζεται, δεκαπέντε αργεντίνικα αεροπλάνα καταρρίπτονται.

23 Μαΐου: Το HMS Antelope υφίσταται ζημιές (εκρήγνυται και βυθίζεται την επόμενη μέρα). Επτά ακόμη αργεντίνικα αεροσκάφη καταρρίπτονται.

25 Μαΐου: Το HMS Coventry βυθίζεται από αεροπορική επίθεση και το πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων Atlantic Conveyor καταστρέφεται από πύραυλο Exocet.

27 Μαΐου: Βρετανικές δυνάμεις προωθούνται προς τον όρμο Teal Inlet και τον λόφο Mount Kent.

28 Μαΐου: Βρετανική νίκη στη Μάχη του Goose Green.

Ιούνιος 1982

1 Ιουνίου: Η 5η Ταξιαρχία Πεζικού φτάνει στο Σαν Κάρλος.

4 Ιουνίου: Η Βρετανία και οι ΗΠΑ ασκούν βέτο στην έκκληση του ΟΗΕ για άμεση κατάπαυση του πυρός.

8 Ιουνίου: Τα βοηθητικά πλοία του Βασιλικού Στόλου Sir Galahad και Sir Tristram βομβαρδίζονται στο Fitzroy.

11/12 Ιουνίου: Τα υψώματα Mount Harriet, Two Sisters και Mount Longdon καταλαμβάνονται από βρετανικές δυνάμεις. Το HMS Glamorgan χτυπιέται από πύραυλο Exocet ξηράς.

13/14 Ιουνίου: Τα υψώματα Tumbledown Mountain, Wireless Ridge και Mount William καταλαμβάνονται από βρετανικές δυνάμεις.

14 Ιουνίου: Ο Στρατηγός Menéndez παραδίνεται στον Υποστράτηγο Jeremy Moore. Τέλος του πολέμου με βρετανική νίκη.

649 Αργεντινοί και 255 Βρετανοί σκοτώθηκαν.

Οι επιπτώσεις του πολέμου των Φόκλαντ

Η νίκη των Βρετανών είχε σαν αποτέλεσμα οι Συντηρητικοί να κερδίσουν τις εκλογές το 1983, ενώ η ήττα των Αργεντινών επιτάχυνε την πτώση της χούντας. Οι διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών αποκαταστάθηκαν το 1989, ωστόσο και οι δύο παραμένουν αμετακίνητες στις θέσεις τους. Τα Νησιά Φόκλαντ απέκτησαν νέο Σύνταγμα το 2009, ενώ το 2013 έγινε δημοψήφισμα στο οποίο το 99,8% των πολιτών των Φόκλαντ ψήφισε υπέρ της παραμονής τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Μόνο τρεις (!) πολίτες ψήφισαν να ενταχθούν τα Φόκλαντ στην Αργεντινή, η οποία χαρακτήρισε το δημοψήφισμα «παρωδία», ενώ και ο Ο.Η.Ε. δεν το αναγνώρισε, καθώς δεν διεξήχθη υπό την αιγίδα του, αλλά μονομερώς από τη Βρετανία.

Η Αργεντινή, όπως βλέπουμε και στο Μουντιάλ εξακολουθεί να ζητά την προσάρτηση των Φόκλαντ, ενώ η Βρετανία, για τον φόβο… των Ιουδαίων και των Αργεντινών έχει πλέον στα Νησιά φρουρά από 2.000 πεζοναύτες. Κυβερνήτης των Φόκλαντ από τις 23 Ιουλίου 2022 είναι ο Κόλιν Μάρτιν-Ρέινολντς, που διορίστηκε από τον βασιλιά Κάρολο.

Πηγή