Η Σελήνη είναι… μεγαλύτερη απ’ όσο φαντάζεστε.

Η Σελήνη, τελικά, δεν είναι τόσο… μικρή (ηλικιακά) όσο πιστεύαμε μέχρι σήμερα.

Έχουν περάσει πια 50 χρόνια από την πρώτη φορά που ο άνθρωπος «πάτησε» στη Σελήνη. Ήταν 21 Ιουλίου 1969 όταν ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν έγραψαν ιστορία.

Τότε, οι δυο αστροναύτες πήραν από τη Σελήνη δείγματα 21,6 κιλών. Σε εκείνα τα δείγματα αλλά και σε άλλα (που συλλέχθηκαν αργότερα) από αστροναύτες των αποστολών «Απόλλων», επιστήμονες στη Γερμανία έκαναν νέες γεωχημικές αναλύσεις. Και υπολόγισαν… αλλιώς την ηλικία της Σελήνης.

Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, το φεγγάρι της Γης άρχισε να σχηματίζεται πριν περίπου 4,51 δισεκατομμύρια χρόνια, μόλις 50 εκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό του ηλιακού μας συστήματος και όχι μετά από 150 εκατομμύρια χρόνια, όπως πιστευόταν μέχρι σήμερα.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γεωλογίας και Ορυκτολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, με επικεφαλής τον δρα Μάξγουελ Θίμενς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Geoscience», εστίασαν στις χημικές «υπογραφές» των διαφορετικών ειδών σεληνιακών δειγμάτων.

Η Σελήνη πιθανότατα σχηματίσθηκε μετά από μια γιγάντια σύγκρουση ανάμεσα σε ένα σώμα με το μέγεθος του Άρη και την πρώιμη Γη. Σταδιακά το φεγγάρι δημιουργήθηκε από την προσκόλληση των περιφερόμενων υλικών που είχαν εκτιναχθεί σε τροχιά γύρω από το νεαρό πλανήτη μας. Αρχικά ο νεογέννητος δορυφόρος μας καλυπτόταν από ένα καυτό ωκεανό μάγματος, από όπου -καθώς ψυχόταν- σχηματίσθηκαν διάφορα σεληνιακά πετρώματα.

«Αυτά τα πετρώματα κατέγραψαν πληροφορίες για το σχηματισμό της Σελήνης, οι οποίες είναι δυνατό να βρεθούν ακόμη στη σεληνιακή επιφάνεια. Τέτοιες παρατηρήσεις δεν είναι πια εφικτές στη Γη, καθώς ο πλανήτης μας είναι γεωλογικά ενεργός εδώ και πολύ καιρό. Έτσι, η Σελήνη παρέχει μια μοναδική ευκαιρία να μελετήσουμε την πλανητική εξέλιξη», ανέφερε ο ερευνητής δρ Πέτερ Σπρουνγκ.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τη σχέση ανάμεσα στα σπάνια στοιχεία ουράνιο, άφνιο και βολφράμιο ως μέσο για να υπολογίσουν την ηλικία του φεγγαριού. Τα δύο τελευταία συνιστούν ένα φυσικό ραδιενεργό ρολόι, καθώς το ισότοπο άφνιο-182 διασπάται σε βολφράμιο-182. Αυτή η ραδιενεργή διάσπαση διήρκεσε μόνο τα πρώτα 70 εκατομμύρια χρόνια του ηλιακού μας συστήματος.

Πηγή: www.newsit.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here