Οι αράχνες daddy longlegs φαίνεται πως έχουν πολύ πιο φιλόδοξες διατροφικές συνήθειες απ’ ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες
Αν και είναι γνωστές για το ότι τρέφονται κυρίως με έντομα και άλλα ασπόνδυλα, νέα έρευνα αποκάλυψε ότι οι αράχνες «daddy longlegs» κυνηγούν και πολύ μεγαλύτερα θηράματα. Ερευνητές στη Νότια Αμερική παρατήρησαν τις μακρυπόδαρες αραχνοειδείς να καταβροχθίζουν μικρούς βατράχους, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν μεγαλύτεροι από τις ίδιες.
Το εντυπωσιακό εύρημα περιγράφεται σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Ecology and Evolution».
«Το να βρούμε αυτά τα ζώα να τρώνε βατράχους ήταν μια πλήρης έκπληξη. Δεν περιμέναμε ότι θα ήταν ικανά να τους συλλάβουν», δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης, Luís Fernando García, στο «Live Science».
Η ανακάλυψη ανατρέπει όσα γνώριζαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες για τις κυνηγετικές ικανότητες των «daddy longlegs» και υποδηλώνει ότι οι συγκεκριμένες αράχνες ίσως διαδραματίζουν σημαντικότερο ρόλο στα οικοσυστήματα απ’ όσο θεωρούνταν μέχρι σήμερα.
Η ερευνητική ομάδα βασίστηκε σε δέκα καταγεγραμμένα περιστατικά αυτής της ασυνήθιστης διατροφικής συμπεριφοράς, η οποία φαίνεται να ανατρέπει την καθιερωμένη σχέση θηρευτή και θηράματος μεταξύ αραχνοειδών και αμφιβίων.
Τα στοιχεία προήλθαν από επιτόπιες παρατηρήσεις σε διάφορες περιοχές της Νότιας Αμερικής, δημοσιευμένες επιστημονικές εργασίες, αλλά και αναρτήσεις στην πλατφόρμα πολιτών-επιστημόνων «iNaturalist», όπου χρήστες από όλο τον κόσμο μοιράζονται φωτογραφίες και παρατηρήσεις άγριας ζωής.
Ο φυσιοδίφης και συγγραφέας της μελέτης, Lizardo Proaño, δήλωσε στο περιοδικό «Smithsonian Magazine» ότι αρχικά δεν συνειδητοποίησε τη σημασία του ευρήματος όταν παρατήρησε μία αράχνη «daddy longleg» — να καταβροχθίζει έναν μικρό βάτραχο.
Πηγή: Ecology and Evolution
«Στην αρχή δεν πίστεψα ότι έβλεπα κάτι ιδιαίτερο», ανέφερε, εξηγώντας ότι μόνο αργότερα κατάλαβε πόσο σπάνια και αξιοσημείωτη ήταν η σκηνή που είχε καταγράψει.
Η ανακάλυψη ενισχύει την άποψη ότι τα «daddy longlegs» ενδέχεται να είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί θηρευτές απ’ όσο θεωρούσαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες, διευρύνοντας σημαντικά το γνωστό φάσμα της λείας τους.
«Νόμιζα ότι ήταν κάτι απολύτως φυσιολογικό, επειδή οι βάτραχοι αποτελούν καλή λεία για πολλά ζώα», δήλωσε ο Λιζάρντο Προάνο. «Δεν έχουν λέπια ούτε σκληρά οστά. Είναι σαν ζελεδάκια του δάσους».
Ωστόσο, σύντομα διαπίστωσε ότι η παρατήρησή του μόνο συνηθισμένη δεν ήταν για την επιστημονική κοινότητα. Παρότι ανάλογες καταγραφές είχαν γίνει και στο παρελθόν, οι ερευνητές δεν γνώριζαν με βεβαιότητα αν τα «daddy longlegs» τρέφονταν με ήδη νεκρούς βατράχους ή αν τους κυνηγούσαν ενεργά.
Το γεγονός ότι σε πολλές από τις καταγεγραμμένες περιπτώσεις οι βάτραχοι ήταν ακόμη ζωντανοί όταν εντοπίστηκαν στα σαγόνια των αραχνοειδών οδήγησε τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για πραγματικό κυνήγι και όχι για πτωματοφαγία.
Πηγή: Ecology and Evolution
Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις οι βάτραχοι ήταν έως και 1,29 φορές μεγαλύτεροι από τους θηρευτές τους — ένα εντυπωσιακό επίτευγμα αν αναλογιστεί κανείς ότι τα συγκεκριμένα αραχνοειδή δεν διαθέτουν δηλητήριο για να ακινητοποιήσουν τη λεία τους.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα «daddy longlegs» χρησιμοποιούν τα ισχυρά, αγκαθωτά στοματικά τους εξαρτήματα ή τα πεδιπάλπια τους — τα μπροστινά άκρα που λειτουργούν σαν λαβίδες — για να συγκρατούν τους ολισθηρούς βατράχους, με τρόπο που θυμίζει τον μανδύα προσευχής.
«Πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στη σωματική ακινητοποίηση του θηράματος», εξήγησε ο Jose Valdez του Martin Luther University Halle-Wittenberg στη Γερμανία, ο οποίος δεν συμμετείχε στη μελέτη.
Τα ευρήματα αυτά ανατρέπουν την εικόνα των «daddy longlegs» ως ακίνδυνων και ευκαιριακών τροφοσυλλεκτών, αποκαλύπτοντας ότι ενδέχεται να είναι πολύ πιο ικανοί και τολμηροί θηρευτές απ’όσο θεωρούσαν μέχρι σήμερα.
Οι ερευνητές εκτιμούν επίσης ότι τα «daddy longlegs» ενδέχεται να στοχεύουν βατράχους που είναι τραυματισμένοι, νωθροί ή ακόμη και σε κατάσταση ανάπαυσης, γεγονός που διευκολύνει τη σύλληψή τους.
Όσο για το γιατί αυτά τα λεπτοκαμωμένα αρθρόποδα άρχισαν να κυνηγούν αμφίβια, η απάντηση των επιστημόνων είναι απλή: επειδή μπορούν.
«Αν μπορούν να πιάσουν έναν βάτραχο, γιατί να μην τον φάνε;» δήλωσε ο βιολόγος Esteban Calvache, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, ο οποίος εργάζεται στο Mashpi Lodge και έχει παρατηρήσει προσωπικά αυτή την ασυνήθιστη συμπεριφορά.
Σύμφωνα με τον ίδιο, τα «daddy longlegs» είναι γνωστά για το ότι δεν είναι ιδιαίτερα επιλεκτικά στη διατροφή τους. Τρέφονται με οτιδήποτε μπορούν να βρουν, από σκουλήκια και μικρά ασπόνδυλα μέχρι οργανικά υπολείμματα και περιττώματα ζώων. Ως εκ τούτου, πιθανότατα εκμεταλλεύονται απλώς την αφθονία αμφιβίων που συναντάται στα τροπικά οικοσυστήματα της Νότιας Αμερικής.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ακόμη ότι αυτά τα τροπικά είδη είναι συνήθως μεγαλύτερα και πιο ογκώδη από τα αντίστοιχα είδη των εύκρατων περιοχών. Για να συντηρήσουν το μεγαλύτερο μέγεθός τους, ενδέχεται να χρειάζονται πιο θρεπτικά και ενεργειακά πλούσια θηράματα, όπως οι βάτραχοι.
Πηγή: Ecology and Evolution
Παρά τα εντυπωσιακά ευρήματα, οι ερευνητές τονίζουν ότι απαιτούνται περισσότερες μελέτες προκειμένου να διαπιστωθεί πόσο συχνά συμβαίνει αυτό το είδος θήρευσης και με ποιον ακριβώς τρόπο οι αράχνες καταφέρνουν να ακινητοποιούν τη λεία τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα daddy longlegs δεν είναι τα μοναδικά αρθρόποδα που επιτίθενται σε σπονδυλωτά ζώα. Η περίφημη Goliath birdeater, η μεγαλύτερη αράχνη στον κόσμο, έχει καταγραφεί να τρέφεται με ποντίκια, σαύρες, βατράχους και ακόμη και μικρά πουλιά — από τα οποία πήρε και το όνομά της.
Παραδόξως, όμως, ο γιγάντιος αυτός θηρευτής βρίσκεται και ο ίδιος στο μενού ορισμένων αυτόχθονων κοινοτήτων της Νότιας Αμερικής. Κάτοικοι των τροπικών δασών όπου ζει η ταραντούλα την καταναλώνουν ως έδεσμα, με ορισμένους να περιγράφουν τη γεύση της ως παρόμοια με εκείνη του καβουριού ή της καπνιστής γαρίδας.