Από την διάγνωση της κόρης του με Διαβήτη Τύπου 1 στο απαιτητικό Τρίαθλο «Ironman»

«Μέσα από τον αθλητισμό θέλω να δείξω στα παιδιά μου ότι τα όρια είναι απλά προκλήσεις που περιμένουν να ξεπεραστούν, τίποτα δεν μπορεί να τους εμποδίσει να κάνουν αυτό που θέλουν», αναφέρει ο Γιάννης Βίδρας στο Newsbomb

Ο Γιάννης Βίδρας δεν είναι ο τυπικός ακτιβιστής που θα συναντήσεις. Δεν επέλεξε τον ακτιβισμό για τον Διαβήτη Τύπου 1 ως καριέρα, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής του ανάπτυξης και της οικογενειακής του καθημερινότητας.

Έπειτα από μια ριζική σωματική και πνευματική μεταμόρφωση – από την αδράνεια στην ολοκλήρωση αγώνων «Ironman» – απέδειξε πως το «δεν μπορώ» είναι απλώς μια παρανόηση. Ο Γιάννης είναι ο άνθρωπος που επέλεξε να μην γίνει θεατής στη ζωή της κόρης του, αλλά ο σύμμαχος που χρειαζόταν, μετατρέποντας το προσωπικό του βίωμα σε φάρο για εκατοντάδες άλλους γονείς.

Έχοντας περάσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ως υπέρβαρος, κατάφερε να «σπάσει» τα δικά του όρια μέσα από τον αθλητισμό για να στηρίξει την οικογένειά του στην πιο δύσκολη μάχη τους: το Διαβήτη Τύπου 1.

Δείτε την συνέντευξη εδώ:

«Η δράση μου δεν ξεκίνησε μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου τη μέρα της διάγνωσης της κόρης μου, της Όλγας. Εκείνες τις πρώτες στιγμές επικρατούσε μόνο το σοκ και η ανάγκη να διαχειριστούμε τα νέα δεδομένα. Η ανάγκη να μιλήσω δημόσια γεννήθηκε όταν βγήκαμε στον “κανονικό” κόσμο και ήρθα αντιμέτωπος με την τεράστια έλλειψη ενημέρωσης γύρω από τον Διαβήτη Τύπου 1. Δεν κατηγορώ την κοινωνία για την άγνοιά της· ούτε εγώ ήξερα τι σημαίνει Διαβήτης Τύπου 1 πριν μου συμβεί. Ακτιβισμός δεν είναι να κουνάς το δάχτυλο στους άλλους. Είναι να γίνεσαι η γέφυρα που ενώνει την άγνοια με την κατανόηση. Τα αδιάκριτα βλέμματα σε δημόσιους χώρους σπάνια κρύβουν κακία, τις περισσότερες φορές πηγάζουν από τον φόβο του αγνώστου. Συνειδητοποίησα όμως ότι δεν αρκούσε να ρυθμίζω το σάκχαρο της κόρης μου στο ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού μας, έπρεπε να βοηθήσω να αλλάξει η νοοτροπία έξω από αυτό, εκπαιδεύοντας την κοινωνία να βλέπει την κανονικότητα», δήλωσε στο Newsbomb.

«Μέσα από αυτή τη διαδρομή γεννήθηκε και το «CravingΝoΒorders». Προέκυψε όταν συνέδεσα την πειθαρχία των αγώνων αντοχής και του Ironman με τον καθημερινό, ασταμάτητο αγώνα που απαιτεί ο διαβήτης. Δεν είναι ένα απλό σύνθημα. Είναι η συνειδητή επιλογή να μην αφήνεις καμία πάθηση και κανένα εμπόδιο να σου βάζει όρια», πρόσθεσε.

Η αλλαγή δεν ήταν καθόλου εύκολη. Για την ακρίβεια, ήταν μια επίπονη διαδικασία. Πριν από δέκα χρόνια, η ζωή του βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης στασιμότητας, με πολλά παραπανίσια κιλά και μηδενική φυσική δραστηριότητα.

«Η αφύπνιση ήρθε μέσα από μια σκληρή συνειδητοποίηση, όταν κατάλαβα ότι η ανάσα μου κοβόταν σε απλά καθημερινά παιχνίδια με τον γιο μου, τον Γιώργο. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι δεν επιτρέπεται να είμαι απλός θεατής στη ζωή των παιδιών μου», ανέφερε.

Η επιλογή του Ironman δεν έγινε τυχαία. Ο Γιάννης δεν προπονείται για τα μετάλλια, δεν συμμετέχει σε αγώνες «Ironman» για να αποδείξει ότι είναι κάποιος υπεραθλητής.
Προπονείται για να χτίσει ένα μυαλό που δεν λυγίζει και ένα σώμα που αντέχει. Η πειθαρχία, η προπόνηση και η σωματική εξάντληση δεν είναι αυτοσκοπός, είναι το απόλυτο εργαλείο για να χτίσεις ανθεκτικότητα, θα σημειώσει χαρακτηριστικά.

«Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας δεν αφορά τη δημιουργία μιας εικόνας «υπεράνθρωπου» που δεν λυγίζει ποτέ. Αφορά την προετοιμασία για τις πραγματικές προκλήσεις. Όταν η αντλία ινσουλίνης χτυπάει alarm στις 3 το πρωί, όταν ο Διαβήτης Τύπου 1 της Όλγας απαιτεί το 100% της ενέργειας και της ψυχραιμίας μας, δεν υπάρχει χώρος για δικαιολογίες. Δεν μπορείς να πεις “κουράστηκα”, πρέπει να είσαι βράχος. Αυτό ακριβώς σημαίνει αυτή η αλλαγή για εμένα: η μετατροπή της σωματικής και πνευματικής εξάντλησης σε δύναμη, για να μπορώ να είμαι χρήσιμος στους ανθρώπους που με έχουν ανάγκη.«Η πειθαρχία στον στίβο και το γυμναστήριο είναι απλώς η προετοιμασία. Η αληθινή μάχη αντοχής δίνεται στην καθημερινότητα. Εκεί αρνούμαι να βγω νικημένος», πρόσθεσε.

Το όραμα μέσα από την ακτιβιστική δράση για τον Διαβήτη Τύπου 1

Η αποστολή του είναι να χρησιμοποιήσει τη φωνή μου για να εκπαιδεύσει, να καταρρίψει τα κοινωνικά στίγματα και να στηρίξει άλλους γονείς που βρίσκονται στην ίδια θέση.

«Ο πρώτος πυλώνας αυτού του οράματος αφορά την κοινωνική συμπερίληψη και την προστασία της παιδικής ταυτότητας. Πρέπει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε ιατρικούς όρους ως χαρακτηριστικά που καθορίζουν έναν άνθρωπο. Η χρήση τους φυλακίζει το παιδί πίσω από την πάθησή του. Όταν η κοινωνία αποκαλεί ένα παιδί «το διαβητικό», είναι σαν να υποδηλώνει πως ολόκληρη η ύπαρξή του ορίζεται αποκλειστικά από ένα όργανο που δυσλειτουργεί. Το όραμά μου είναι να χτίσουμε έναν κόσμο όπου θα δίνουμε έμφαση στον άνθρωπο και όχι στο επίθετο, διδάσκοντας στο περιβάλλον μας τη σωστή ορολογία, η οποία αποτελεί ουσιαστική προστασία της προσωπικότητας.

Ο δεύτερος πυλώνας αφορά την προσωπική ανάπτυξη και την αλλαγή νοοτροπίας απέναντι στην ίδια την έννοια της αντοχής. Θέλω να δείξω μέσα από το δικό μου βίωμα πως η δύναμη που χτίζεις στον αθλητισμό σε κάνει πιο ψύχραιμο στα αληθινά δύσκολα της ζωής. Η δική μου σωματική και πνευματική μεταμόρφωση ήταν απλώς η προετοιμασία για να μπορέσω να σταθώ βράχος για την οικογένειά μου. Για να διεκδικήσεις έναν κόσμο χωρίς όρια για το παιδί σου, πρέπει πρώτα να αντέξεις να σπάσεις τα δικά σου», αναφέρει.

«Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δεν είναι απλώς αέρας, χτίζουν πραγματικότητες. Το όραμά μου είναι μια κοινωνία που θα βλέπει πρώτα τον άνθρωπο και μετά την πάθηση, και ανθρώπους που δεν αλλάζουν για να γίνουν τέλειοι, αλλά για να γίνουν χρήσιμοι σε αυτούς που τους χρειάζονται».

«Όταν νιώθω ότι λυγίζω η σκέψη της ευθύνης που έχω απέναντι στην κόρη μου λειτουργεί σαν εσωτερικό φρένο»

Για το πώς είναι για έναν πατέρα στέλεχος σε πολυεθνική να συνδυάζει την επαγγελματική ζωή, με την οικογένεια, τον ακτιβισμό και τον αθλητισμό, ο ίδιος θα απαντήσει ότι «δεν υπάρχει μαγική συνταγή». «Έχει περάσει πολλές φορές η σκέψη να τα “παρατήσω”. Δεν υπάρχει τίποτα το ηρωικό στο να νιώθεις ότι οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν. Έχω βρεθεί σε στιγμές απόλυτης συναισθηματικής εξάντλησης, ειδικά τα βράδια που το άγχος για τα νούμερα του σακχάρου της Όλγας συσσωρευόταν και η κούραση από τις επαγγελματικές και αθλητικές υποχρεώσεις γινόταν αφόρητη», αναφέρει ο Γιάννης Βίδρας μιλώντας στο Newsbomb.

«Εκείνες τις στιγμές, η σκέψη να τα παρατήσω όλα και να αποσυρθώ σε μια πιο απλή και ήρεμη καθημερινότητα δεν ήταν απλώς μια σκέψη, ήταν ένας πειρασμός. Όμως, το “να τα παρατήσω” δεν είναι πλέον μια επιλογή που μπορώ να υποστηρίξω. Όχι γιατί είμαι κάποιος υπεράνθρωπος, αλλά γιατί η ίδια η δράση μου έχει γίνει το καταφύγιό μου».

Όπως θα σημειώσει χαρακτηριστικά, όταν νιώθει ότι λυγίζει, η σκέψη της ευθύνης που έχει απέναντι στην κόρη του και στην κοινότητα των γονέων που στηρίζει, λειτουργεί σαν ένα εσωτερικό φρένο. Η κούραση είναι απλώς μια προσωρινή κατάσταση.

«Η δέσμευση που έχω αναλάβει απέναντι στον σκοπό μου είναι μόνιμη. Η σκέψη να τα παρατήσεις είναι ανθρώπινη. Το να μην το κάνεις όμως, είναι ο μόνος τρόπος να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι η θέλησή σου είναι μεγαλύτερη από τον πόνο σου», καταλήγει ο Γιάννης Βίδρας.

Πηγή