Επιστήμονες έλυσαν το μυστήριο γύρω από τις τελευταίες ημέρες της ζωής ενός 8χρονου αγοριού των Ίνκας που αποτελούσε επί δεκαετίες αίνιγμα για την ερευνητική κοινότητα
Σύγχρονες εγκληματολογικές τεχνικές και προηγμένες ιατρικές εξετάσεις ξεδιάλυναν οριστικά το μυστήριο γύρω από τις τελευταίες ημέρες της ζωής ενός 8χρονου αγοριού των Ίνκας. Το παιδί, που είναι γνωστό στην επιστημονική κοινότητα ως Niño de El Plomo (NEP), διέσχισε μια απόσταση άνω των 2.600 χιλιομέτρων σε διάστημα εννέα μηνών, πριν θυσιαστεί τελετουργικά στο πλαίσιο της θρησκευτικής παράδοσης της αυτοκρατορίας.
Η ανθρωποθυσία αποτελούσε κεντρικό πυλώνα του πολιτισμού των Ίνκας. Στις τελετές που ήταν γνωστές ως Capacocha, παιδιά και νέοι οδηγούνταν σε παρατεταμένες πορείες προς τις ιερές βουνοκορφές των Άνδεων, όπου προσφέρονταν ως θυσία για τον εξευμενισμό των θεών. Μέχρι πρόσφατα, η επικρατούσα θεωρία για το συγκεκριμένο αγόρι υποστήριζε ότι είχε απλώς αποκοιμηθεί και πεθάνει από υποθερμία λόγω του ακραίου ψύχους.
Νέα μελέτη ωστόσο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Advances ανατρέπει πλήρως την εικόνα του ανώδυνου θανάτου. Ερευνητές εφάρμοσαν αξονικές τομογραφίες υψηλής ανάλυσης στα φυσικά διατηρημένα λείψανα που βρέθηκαν στη Χιλή, εντοπίζοντας ένα κάταγμα 30 χιλιοστών στο μετωπιαίο οστό του κρανίου.
Για να εξακριβώσουν την αιτία του τραύματος, οι επιστήμονες αξιοποίησαν λογισμικό προσομοίωσης που χρησιμοποιείται στις σύγχρονες δοκιμές πρόσκρουσης αυτοκινήτων (crash tests). Τα ευρήματα έδειξαν ότι το χτύπημα προήλθε από μία πέτρινη ράβδο σε σχήμα αστεριού, ένα παραδοσιακό όπλο και τελετουργικό εργαλείο των Ίνκας, αποδεικνύοντας ότι ο θάνατος προκλήθηκε από άμεσο, φονικό πλήγμα.
Η χημική ανάλυση στα μαλλιά του αγοριού παρείχε επίσης πολύτιμες πληροφορίες για την πορεία του προς το θυσιαστήριο. Οι μεταβολές στα επίπεδα οξυγόνου και υδρογόνου πιστοποιούν ότι το παιδί ταξίδεψε μέσα από διαφορετικά γεωγραφικά περιβάλλοντα και υψόμετρα, καλύπτοντας την τεράστια απόσταση από το Κούσκο μέχρι την κοιλάδα Maipo-Mapocho. Κατά τη διάρκεια της εννιάμηνης διαδρομής, οι τοπικές κοινότητες των Ίνκας υποδέχονταν και ανεφοδίαζαν τη συνοδεία του προσκυνήματος.
Μουσειακή έκθεση των CES-A και CES-B στο Περιφερειακό Μουσείο του Ικίκε
Παράλληλα, η έρευνα εξέτασε τα λείψανα δύο ακόμη θυμάτων που βρέθηκαν μαζί με το μουμιοποιημένο αγόρι, μιας 18χρονης γυναίκας και ενός 9χρονου κοριτσιού. Αν και στο παρελθόν υπήρχε η υποψία ότι είχαν στραγγαλιστεί, οι νέες εξετάσεις δεν έδειξαν κανένα κάταγμα στα οστά του λαιμού, καταρρίπτοντας το σενάριο αυτό. Αντίθετα, η απότομη αύξηση των επιπέδων άνθρακα στα μαλλιά τους υποδεικνύει ότι πριν από τη θυσία τους κατανάλωσαν αυξημένες ποσότητες καλαμποκιού, ως μέρος του τελικού τελετουργικού γεύματος, έχοντας διανύσει και εκείνες διαδρομές εκατοντάδων χιλιομέτρων.
Τα ευρήματα αυτά αποδεικνύουν την ποικιλία των μεθόδων που χρησιμοποιούσαν οι Ίνκας στις τελετές Capacocha, συνθέτοντας ένα πλήρες ιατροδικαστικό προφίλ για τις τελευταίες στιγμές αυτών των παιδιών. «Συνολικά, αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι πολλαπλοί μηχανισμοί τελετουργικού θανάτου χρησιμοποιήθηκαν σε όλες τις τοποθεσίες των Ίνκας στην Capacocha», έγραψαν οι επιστήμονες στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Advances.