Σήμερα είναι μια από τις σπουδαιότερες εορτές του χρόνου – Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες!
Η Γιορτή της Μητέρας αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές ημέρες του χρόνου. Είναι η ημέρα που είναι αφιερωμένη στην ανιδιοτελή αγάπη, στη φροντίδα, στη δύναμη και στην αδιάκοπη προσφορά των μητέρων. Μια ημέρα που υπενθυμίζει τον καθοριστικό ρόλο που έχει η μητέρα στη ζωή κάθε ανθρώπου, από τα πρώτα βήματα μέχρι κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή του.
Η μητρότητα είναι ένα μοναδικό ταξίδι γεμάτο συναισθήματα, προκλήσεις, αγωνίες, αλλά και αμέτρητες στιγμές ευτυχίας και συγκίνησης. Στη σύγχρονη εποχή, οι γυναίκες καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλαπλούς ρόλους, ισορροπώντας ανάμεσα στην οικογένεια, την εργασία και τις καθημερινές απαιτήσεις. Παρ’ όλα αυτά, η ουσία της μητρότητας παραμένει αναλλοίωτη: η αφοσίωση, η τρυφερότητα και η δύναμη που γεννιέται μέσα από την αγάπη για ένα παιδί.
Παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, η μητρότητα σήμερα συνεχίζει να αποτελεί πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας. Οι σύγχρονες μητέρες διεκδικούν χρόνο, χώρο και ευκαιρίες, μεγαλώνοντας παιδιά με αξίες, ενσυναίσθηση και ελευθερία. Μέσα από τις εμπειρίες τους, αποδεικνύουν πως η μητρότητα δεν είναι μόνο ευθύνη, αλλά και μια βαθιά προσωπική διαδρομή εξέλιξης και πληρότητας.
Κάθε μητέρα βιώνει διαφορετικά αυτό το ταξίδι. Άλλες περιγράφουν τις πρώτες στιγμές αγκαλιάς, άλλες τις αμέτρητες αγρυπνίες, τις μικρές καθημερινές νίκες ή τις μεγάλες αγωνίες. Όλες όμως συμφωνούν σε κάτι κοινό: ότι η μητρότητα αλλάζει για πάντα τον τρόπο που βλέπει κανείς τη ζωή και τον κόσμο.
Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, τέσσερις μητέρες μίλησαν στο Newsbomb για αυτό το υπέροχο ταξίδι, τις δυσκολίες, τις χαρές και τα συναισθήματα που συνοδεύουν τη σημαντικότερη ίσως εμπειρία της ζωής τους.
Ευαγγελία Δούκα
Η Ευαγγελία Δούκα έχει 4 παιδιά. Οι σκέψεις της και το μήνυμα για τη μητρότητα είναι οι εξής:
«Με λένε Ευαγγελία και είμαι καλά! Θα μπορούσε να ήταν η έναρξη συνεδρίας σε group therapy, όταν όμως έχεις τέσσερα παιδιά, είσαι εσύ που ηγείσαι του γκρουπ. Η παράκρουση της μάνας, που τα ίδια της τα παιδιά την τρελαίνουν και μ’ έναν μαγικό τρόπο, την θεραπεύουν ταυτόχρονα!
Έγινα μητέρα στα 24, πολύ νεαρή ηλικία για τα δεδομένα της εποχής, και όχι, δεν ήταν όπως τις ταινίες, δεν «ερωτεύτηκα αυτό το πλασματάκι με το που το είδα», άργησα να συνειδητοποιήσω τι σημαίνει για μένα η μητρότητα, άργησα να το αισθανθώ και να καταλάβω τι είναι αυτό που μου συμβαίνει. Και νομίζω πως όσο κι αν το περιμένεις, όσο κι αν έχεις προετοιμαστεί, η πραγματικότητα σε σαρώνει και σε ξεπερνά. Μόλις όμως μπήκα σε αυτή την διαδικασία, ήθελα να το ξαναζήσω! Κι αυτή τη φορά, έχοντας ξυπνήσει το βιολογικό μου ρολόι για τα καλά, το έζησα όλο από την αρχή μετ’ από 5,5 χρόνια, με τον δεύτερο γιο μου. Ξέχασα να κλείσω, όμως, το ρολόι και μετά από 3.5 χρόνια ήρθαν οι δίδυμοι στη ζωή μας. Πλέον, ο μεγάλος μας γιος κοντεύει τα 19, είναι σπουδαστής, ο δεύτερος είναι Α’ Γυμνασίου και οι δίδυμοι Γ’ Δημοτικού.
Είναι όλα εύκολα; ΟΧΙ! Είναι όλα όμορφα; ΟΧΙ! Είναι κουραστικό; ΠΟΛΥ! Τα προλαβαίνω όλα; ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ! Αξίζει; ΠΟΛΥ! Θα το ξαναέκανα αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω; ΣΙΓΟΥΡΑ κι αν θα μπορούσα ίσως, θ’ άλλαζα μόνο την διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων μου παιδιών, για την δική τους διαπροσωπική σχέση (αν και πλέον, μεγαλώνοντας, ξέρω γιατί ήρθαν με αυτή τη σειρά και την χρονολογική διαφορά στη ζωή μου).
Η μητρότητα είναι πολύ μοναχικός όσο και μοναδικός δρόμος, η κάθε γυναίκα με όποιο τρόπο κι αν γίνεται μητέρα, βιώνει κάτι μοναδικό, από εκείνη την πρώτη ανάσα αλλάζει ο κόσμος όπως τον ήξερες πριν, όλα τα μαθαίνεις από την αρχή και να μεταλαμπαδεύσεις την γνώση σου την εμπειρία σου κι αυτές είναι οι νέες εργοστασιακές σου ρυθμίσεις κι όσο αδύναμος μπορεί να νιώσεις μπροστά σ’ ένα παιδί, άλλο τόσο δυνατός, ατρόμητος και πανίσχυρος νιώθεις για να υπερασπιστείς αυτό το παιδί απέναντι στο άδικο και σε πιθανό κίνδυνο. Ένα από τα πράγματα που έμαθα από την μητρότητα είναι ότι δεν υπάρχουν όρια στο συναίσθημα, ούτε στην ένταση, ούτε στο πόσα νέα συναισθήματα νιώθεις να σε κατακλύζουν.
Το πρώτο παιδί σε κάνει μάνα, το δεύτερο σε βρίσκει μάνα στο τρίτο είσαι Γη. Δεν είναι το πρωτόγνωρο της πρώτης με τον φόβο, ούτε τη συνειδητή αγάπη της δεύτερης, άλλα την επίγνωση της δύναμης και μια ολοκλήρωση, η απολυτότητα.
Τι σημαίνει όμως να είσαι γονιός αυτή την εποχή; Πόσες δυσκολίες καλείσαι ν αντιμετωπίσεις; ΠΟΛΛΕΣ! Από πρακτικά ζητήματα, διαβίωσης, μέχρι βοήθεια από το περιβάλλον, οι ολοένα αυξανόμενοι ρυθμοί της καθημερινότητας, μεταβάλλουν αυτή τη σχέση που διέπει την μητέρα από το παιδί.
Δεν είναι το πρωινό ξύπνημα, δεν είναι μόνο οι σχολικές υποχρεώσεις, οι ξένες γλώσσες, έρχονται και σίγουρα ένα άθλημα, μια επιπλέον δραστηριότητα, εκπαιδευτική ή ψυχαγωγική, λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, που γεμίζουν τον χρόνο του παιδιού, του γονιού και το κινητό, από τα αλλεπάλληλα ξυπνητήρια-υπενθυμίσεις (στην προσπάθειά σου, μην χάσεις κανένα μάθημα ή μην ξεχάσεις κάποιο παιδί στη δραστηριότητα – έλα, κι εσύ το έχεις πάθει… Παραδέξου το!). Κι όσο πιο γεμάτο είναι το πρόγραμμα του παιδιού, τόσο πιο δύσκολο είναι για τον γονιό να μπορέσει να ανταπεξέλθει! Πρωτίστως οικονομικά, αλλά και σε αντοχή και συντονισμό, σ’ ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα.
Οι νέοι γονείς σήμερα και ιδίως οι νέες μητέρες, έχοντας άλλα βιώματα, βομβαρδίζονται από νέες πληροφορίες, νέες θεωρίες που εκτός από πολύ σημαντικές δημιουργούν και μια πίεση να μπορέσει η νέα μητέρα ν’ ανταπεξέλθει. Κι είμαστε η νέα γενιά γονιών που καλείται ν’ αντιμετωπίσει παθογένειες παλαιότερων γενεών χωρίς να έχει εκπαιδευτεί να το κάνει και όπως συμβαίνει σε κάθε αλλαγή εποχής, καθετί καινούριο συμβαίνει σε ακραίο κάποιες φορές βαθμό, μέχρι να ισορροπήσει και να αποκτήσει τις κανονικές του διαστάσεις.
Και σίγουρα είναι ένα φαινόμενο που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ευνοούν: Στη μετάβαση της νέας συνθήκης μιας μητέρας, που καλείται εκτός από το άγχος της, να διαχειριστεί και την υπερπληροφόρηση. Τα παιδιά μου εχουν 9 χρόνια διαφορά, σε αυτή την -ας πούμε- δεκαετία, έχει αλλάξει ο κόσμος! Έχοντας μεγαλώσει το πρώτο μου παιδί εκτός αστικού ιστού, μέχρι τα 8 του χρόνια δεν «έπιανε» καν η τηλεόρασή μας nickelodeon, κι έτσι έβλεπε λίγα μόνο «παιδικά» τα Σαββατοκύριακα. Μια εντελώς άγνωστη πραγματικότητα στα πιο μικρά παιδιά σήμερα – ιδίως στη «γενιά του Webex».
Άρα, τι κάνουμε; Συνεχίζουμε ν’ ακούμε την καρδιά μας και το ένστικτό μας και να θωρακίζουμε τα παιδιά μας. Γιατί μαζί, θωρακίζουμε και τον κόσμο που συνεχώς αλλάζει. Και οι γονείς ανάμεσα σε πολλαπλούς και πολυσύνθετους ρόλους κρατούν αυτή την ισορροπία. Μια ισορροπία που η πιο δύσκολη και άδικη συνθήκη που καλούνται ν’ αντιμετωπίσουν, είναι η επίκριση από άλλους «τέλειους» και «ινσταγκραμικούς» γονείς! Δεν είναι ότι δεν εφαρμόζεις σωστά την μέθοδο montessori, αλλά η έλλειψη ενσυναίσθησης που θα σε κάνει να πεις παιδί μου… sorry! H έλλειψη υποστήριξης από άλλες μαμάδες -κυρίως- που κρύβονται πίσω από πληκτρολόγια και τις… μαμαδομαδες που προβάλλουν υπέροχες φωτογραφίες (πλέον, ούτε καν στημένες, αλλά κατά ΑΙ παραγγελία). Κι εσύ τώρα αναρωτιέσαι μήπως δεν κάνεις κάτι σωστά!
Άκουσε με, εσύ τώρα που αμφιβάλλεις για σένα, που αγχώνεσαι ότι δεν μπορείς να τα προλάβεις όλα και πάντα κάτι μένει πίσω, εσύ που νιώθεις ότι είσαι πάντα μισή και πουθενά ολόκληρη. Ναι, σε σένα το λέω (ίσως και για να τ’ ακούω κι εγώ…): Μαμά, κάνεις καλή δουλειά! Συνέχισε έτσι!
Μαρίτα Έρωτα
Η Μάριτα Έρωτα έχει ένα κοριτσάκι και σε λίγες ημέρες θα γεννήσει το αδελφάκι του.
«Η μητρότητα για εμένα σημαίνει πολλά περισσότερα από την απλή βιολογική λειτουργία της γέννησης του πρώτου μου παιδιού. Είναι ένα ταξίδι γεμάτο εμπειρίες, προκλήσεις, δυσκολίες αλλά και ανεκτίμητη χαρά. Έντονα συναισθήματα αγάπης και στοργής με οδήγησαν αυτόματα στην φροντίδα, στην προστασία και στην υποστήριξη του παιδιού μου. Ανέλαβα ευθύνες για την φροντίδα, την ανατροφή του παιδιού και πολύ συχνά βάζοντας τις ανάγκες του παιδιού μου πάνω από τις δικές μου χωρίς δεύτερη σκέψη.
Θετικές αλλαγές στην προσωπικότητα μου, στις προτεραιότητες μου εμφανίστηκαν και έγιναν αποδεκτές από εμένα. Νέοι ρόλοι γεννήθηκαν όπως ότι έγινα δασκάλα – οδηγός βοηθώντας το παιδί μου να αναπτυχθεί σωματικά, συναισθηματικά και κοινωνικά. Όλες αυτές οι αλλαγές σύντομα οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν σε μία σχέση εμπιστοσύνης και ασφάλειας που χτίζεται κάθε μέρα με το παιδί με προσπάθεια.
Ωστόσο, η μητρότητα, παρά τη μεγάλη της χαρά και ικανοποίηση, συνοδεύεται συχνά από προκλήσεις και δυσκολίες. Παρόλο που γενετικά η γυναίκα προετοιμάζεται ορμονικά για να ανταπεξέλθει στον νέο της ρόλο, η εγκυμοσύνη, ο τοκετός και η φροντίδα του μωρού απαιτούν μεγάλη σωματική προσπάθεια, που μπορεί να οδηγήσει σε έντονη σωματική και ψυχολογική κούραση. Το άγχος, το στρες της φροντίδας του μωρού, ορμονικές αλλαγές μπορεί να προκαλέσουν και κατάθλιψη μετά τον τοκετό.
Η αλλαγή στον τρόπο ζωής, η μετάβαση της γυναίκας στο νέο της απαιτητικό ρόλο ως μητέρα και η ένταση των συναισθημάτων της μπορούν να επηρεάσουν την ψυχολογία τους. Σύμμαχός σε αυτήν την καθόλα φυσιολογική κατάσταση, μπορεί να σταθεί το σταθερό οικογενειακό περιβάλλον και αν χρειαστεί και το ιατρικό το οποίο μπορεί να υποστηρίξει την νέα μαμά στο νέο της ρόλο με τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος βοήθειας και ασφάλειας.
Σύμμαχος σε αυτήν την καθόλα φυσιολογική και νέα πραγματικότητα, μπορεί να σταθεί το σταθερό οικογενειακό περιβάλλον και αν χρειαστεί και το ιατρικό το οποίο μπορεί να υποστηρίξει την νέα μαμά στο νέο της ρόλο με τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος βοήθειας και ασφάλειας.
Η ξεκούραση και η προσπάθεια για όσο το δυνατόν περισσότερο ύπνο, η υγιεινή διατροφή και η άσκηση βοηθούν στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της διάθεσης.
Η σωστή διαχείριση του χρόνου, η κατανομή των καθηκόντων και η πραγματοποίηση ρεαλιστικών σχεδίων για την ανατροφή του παιδιού μειώνουν το άγχος.
Η γνώση για τη φροντίδα του μωρού, τις αλλαγές που θα συμβούν και τους τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών δίνει αυτοπεποίθηση και ασφάλεια στη νέα μητέρα.
Το πιο σημαντικό κατά την γνώμη μου είναι ότι η μητρότητα είναι μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και προσαρμογή, γι’ αυτό η αποδοχή των αλλαγών και η συναισθηματική ρύθμιση βοηθούν σημαντικά.
Σε μια γυναίκα που σκέφτεται να γίνει μάνα, θα της έλεγα αρχικά να το σκεφτεί σαν μια νέα αρχή που θα φέρει πολλές αλλαγές και ευθύνες, αλλά και ανεκτίμητες στιγμές χαράς και ολοκλήρωσης. Η μητρότητα απαιτεί υπομονή, αγάπη και ανοιχτό μυαλό. Κανένα παιδί δεν είναι ίδιο, δεν υπάρχει τέλεια μητέρα και μητρότητα είναι μια διαρκής διαδικασία μάθησης. Το πιο σημαντικό από όλα; Να μη διστάσει να ζητήσει βοήθεια και υποστήριξη από το σύντροφό της, την οικογένεια, τους φίλους ή επαγγελματίες, όταν νιώσει πως την χρειάζεται.
Ζωή Λουσίδου
Η Ζωή Λουσίδου είναι μάνα ενός αγοριού και μονογονέας.
«Η μητρότητα για εμένα είναι μια βαθιά σχέση αγάπης, δύναμης και αφοσίωσης.
Ως ουσιαστικά μονογονέας από τη στιγμή που γεννήθηκε το παιδί μου, η μητρότητα απέκτησε από πολύ νωρίς ένα διαφορετικό βάρος. Έγινε ταυτόχρονα πηγή χαράς αλλά και τεράστιας ευθύνης. Καλείσαι να ανταποκριθείς μόνη σου σε όλα — από τις μικρές καθημερινές ανάγκες μέχρι τις πιο δύσκολες αποφάσεις.
Η σπουδαιότητά της βρίσκεται στο ότι μέσα από αυτήν διαμορφώνεται ένας άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα διαμορφώνεσαι και εσύ ως άνθρωπος. Οι δυσκολίες είναι πολλές και συχνά πολύ πρακτικές όπως να συνδυάζεις δουλειά, καριέρα, υποχρεώσεις του σπιτιού και του παιδιού χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Να παίρνεις όλες τις αποφάσεις μόνη σου. Να διαχειρίζεσαι την κούραση, το άγχος, ζητήματα υγείας και οικονομική πίεση.
Υπάρχουν όμως και οι πιο σιωπηλές δυσκολίες, όπως η μοναξιά του να μη μπορείς να μοιραστείς με κάποιον μια όμορφη στιγμή ή μια ανησυχία για το παιδί σου, το βάρος δύσκολων αποφάσεων που το αφορούν, αλλά και η άδεια αγκαλιά όταν εκείνο φεύγει για λίγες μέρες μακριά σου. Παράλληλα, υπάρχει και ένα πένθος — όχι απαραίτητα για κάτι που χάθηκε, αλλά για την εικόνα της συντροφικότητας που ίσως κάποτε είχες φανταστεί διαφορετικά μαζί με τις τύψεις ότι ίσως δεν κατάφερες να προσφέρεις στο παιδί σου την «ιδανική» οικογένεια που ονειρευόσουν για εκείνο.
Μέσα όμως από αυτή τη διαδρομή έρχεται η κάθαρση και η ενδυνάμωση. Είναι η στιγμή που αρχίζεις να αποδέχεσαι τη μονογονεϊκότητα όχι ως αποτυχία, αλλά ως μια ολοκληρωμένη μορφή οικογένειας, βρίσκοντας σταδιακά γαλήνη και δύναμη μέσα σου. Η καθημερινότητα σε αναγκάζει να εξελίσσεσαι, να οργανώνεις καλύτερα τη ζωή και τον χρόνο σου, να λύνεις προβλήματα γρήγορα και να προσαρμόζεσαι συνεχώς.
Μαθαίνεις επίσης να “σηκώνεσαι” αμέσως μετά από κάθε δυσκολία, γιατί δεν έχεις την πολυτέλεια να μείνεις πίσω — ένα παιδί σε χρειάζεται κάθε μέρα. Όταν οι επιλογές είναι περιορισμένες, γίνεσαι πιο δημιουργική και ευέλικτη· βρίσκεις λύσεις, αυτοσχεδιάζεις και αποκτάς σιγά σιγά περισσότερη δύναμη, αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Παράλληλα, αρχίζεις να εκτιμάς βαθύτερα τους ανθρώπους γύρω σου και να κατανοείς τη σημασία της κοινότητας και την αξία των ανθρώπινων σχέσεων.
Και χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνεσαι πρότυπο για το παιδί σου. Βλέποντας καθημερινά τον αγώνα σου, μαθαίνει να εκτιμά όσα έχει και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Μέσα από το παράδειγμά σου, μαθαίνει τι σημαίνει δύναμη, προσαρμοστικότητα, αξιοπρέπεια και σεβασμός προς τους άλλους.
Σε κάποια που σκέφτεται να γίνει μητέρα θα έλεγα πως η μητρότητα δεν είναι ιδανική ή εύκολη όπως συχνά παρουσιάζεται. Είναι ένα απαιτητικό ταξίδι αυτογνωσίας, γεμάτο προκλήσεις αλλά και στιγμές ανείπωτης χαράς, αγάπης και βαθιάς αίσθησης νοήματος. Όπως και στην Οδύσσεια, η μεγαλύτερη εσωτερική αλλαγή δεν βρίσκεται μόνο στον τελικό προορισμό, αλλά σε όλα όσα ανακαλύπτεις για τον εαυτό σου κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Σε αυτή τη πορεία γεννιέται μια νέα εκδοχή του εαυτού σου — πιο συνειδητή, πιο δυνατή και πιο βαθιά συνδεδεμένη με τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω σου».
Κατερίνα Θέου
Η Κατερίνα Θέου έχει δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας, ενώ είναι μονογονέας.
«Η μητρότητα για μένα είναι ένα βαθύ ταξίδι αγάπης, εξέλιξης και συνεχούς επαναπροσδιορισμού. Είναι η πιο απαιτητική αλλά και η πιο ουσιαστική εμπειρία ζωής, γιατί μέσα από τα παιδιά μου έμαθα να βλέπω τον κόσμο με περισσότερη ευαισθησία, δύναμη κι αλήθεια.
Ως μητέρα δύο παιδιών, κι ιδιαίτερα μιας έφηβης με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, η μητρότητα με δίδαξε να πιστεύω στη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου και να μην εγκλωβίζομαι σε κοινωνικές “ταμπέλες” ή στερεότυπα. Μέσα από θεραπείες, προσπάθεια, συνεργασία αλλά και πολλή αγάπη, βλέπω σήμερα ένα παιδί χαρούμενο, δημιουργικό και εξελισσόμενο, κι αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη δύναμη κι ελπίδα.
Η μητρότητα δεν είναι τελειότητα. Είναι παρουσία, αποδοχή, αντοχή και καθημερινός αγώνας. Είναι να μπορείς να στηρίζεις τα παιδιά σου ώστε να ανθίσουν ως ο αυθεντικός τους εαυτός. Και πιστεύω πως κάθε γυναίκα που μεγαλώνει παιδιά μεγαλώνει παράλληλα και μια πιο συνειδητή κοινωνία.
Και για αυτό η μητρότητα έχει τεράστια σπουδαιότητα, γιατί αποτελεί έναν από τους πιο καθοριστικούς πυλώνες διαμόρφωσης του ανθρώπου και κατ’ επέκταση της κοινωνίας. Μέσα από τη σχέση μητέρας και παιδιού χτίζονται οι πρώτες αξίες, η ασφάλεια, η αυτοεκτίμηση, η ενσυναίσθηση και η πίστη στον εαυτό μας.
Μια μητέρα δεν μεγαλώνει απλώς ένα παιδί· διαμορφώνει χαρακτήρες, ενισχύει όνειρα και επηρεάζει το μέλλον. Και αυτό απαιτεί δύναμη, ψυχική ανθεκτικότητα και καθημερινή παρουσία. Ειδικά στη σημερινή εποχή, όπου οι γυναίκες καλούνται να ισορροπήσουν πολλούς ρόλους ταυτόχρονα, η μητρότητα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Για μένα, η ουσία της μητρότητας βρίσκεται στην αποδοχή και στην ενδυνάμωση. Κάθε παιδί χρειάζεται να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου νιώθει ότι ακούγεται, αγαπιέται και μπορεί να εξελιχθεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει μια μητέρα.
Οι δυσκολίες βέβαια είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής κάθε γυναίκας και κάθε μητέρας, ιδιαίτερα όταν προσπαθεί να ισορροπήσει πολλούς απαιτητικούς ρόλους ταυτόχρονα. Ως ψυχολόγος Ειδικής Αγωγής, συγγραφέας, δημοσιογράφος και μητέρα δύο παιδιών, καθημερινά καλούμαι να διαχειριστώ ευθύνες, συναισθηματικές απαιτήσεις και υψηλές προσδοκίες, τόσο από τον εαυτό μου όσο και από το κοινωνικό περιβάλλον.
Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις υπήρξε η διαδρομή δίπλα στην κόρη μου, η οποία βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού υψηλής λειτουργικότητας. Υπήρξαν στιγμές αγωνίας, φόβου και εξάντλησης, όμως ποτέ δεν επέτρεψα στις δυσκολίες να καθορίσουν το μέλλον του παιδιού μου ή της οικογένειάς μας. Με σωστή υποστήριξη, θεραπείες, συνεργασία με ειδικούς, αλλά και με πολλή πίστη, αγάπη και επιμονή, καταφέραμε να μετατρέψουμε τις προκλήσεις σε δύναμη και εξέλιξη.
Πιστεύω βαθιά ότι οι δυσκολίες δεν μας “σπάνε” όταν επιλέγουμε να τις αντιμετωπίσουμε με συνείδηση, γνώση και ψυχική ανθεκτικότητα. Για μένα, η δύναμη βρίσκεται στο να συνεχίζεις, ακόμα και όταν φοβάσαι, και να δίνεις καθημερινά στα παιδιά σου το παράδειγμα ότι καμία δυσκολία δεν είναι πιο ισχυρή από την αγάπη, την πίστη και την προσπάθεια.
Σε κάποια γυναίκα που σκέφτεται να γίνει μητέρα, θα της έλεγα πως η μητρότητα δεν είναι μια “τέλεια εικόνα”, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία γεμάτη αγάπη, ευθύνη, ανατροπές και προσωπική εξέλιξη. Είναι ένα ταξίδι που σε αλλάζει ουσιαστικά, γιατί μέσα από τα παιδιά ανακαλύπτεις πλευρές του εαυτού σου που ίσως δεν γνώριζες ποτέ.
Θα της έλεγα επίσης να μην φοβηθεί τις δυσκολίες ούτε να πιέζεται από κοινωνικά πρότυπα τελειότητας. Καμία μητέρα δεν έχει όλες τις απαντήσεις και καμία διαδρομή δεν είναι ίδια. Αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι η παρουσία, η αγάπη, η αποδοχή και η διάθεση να μεγαλώσεις μαζί με το παιδί σου.
Ως μητέρα, αλλά και ως επαγγελματίας ψυχικής υγείας, πιστεύω πως κάθε παιδί χρειάζεται έναν άνθρωπο που να το βλέπει πραγματικά, να το ακούει και να πιστεύει στις δυνατότητές του. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη δύναμη της μητρότητας: ότι μπορεί να γίνει ένας χώρος ασφάλειας, ενδυνάμωσης και ελευθερίας για ένα παιδί να ανθίσει όπως πραγματικά είναι.
Από την άλλη, υπάρχει στη ζωή και το διαζύγιο, το οποίο είναι μια βαθιά μεταβατική εμπειρία για μια γυναίκα και μια οικογένεια, όμως δεν σημαίνει αποτυχία. Αντίθετα, πολλές φορές αποτελεί μια γενναία απόφαση ευθύνης, αξιοπρέπειας και προστασίας — τόσο για την ίδια τη γυναίκα όσο και για τα παιδιά της.
Η μητρότητα μέσα από ένα διαζύγιο απαιτεί τεράστια ψυχική δύναμη, γιατί η μητέρα καλείται να στηρίξει συναισθηματικά τα παιδιά της ενώ παράλληλα διαχειρίζεται τις δικές της αλλαγές, φόβους και ανασφάλειες. Δεν είναι εύκολο, όμως μπορεί να γίνει μια αφετηρία προσωπικής ωρίμανσης και επαναπροσδιορισμού.
Πιστεύω πως τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από μια “τέλεια” οικογένεια στα μάτια της κοινωνίας, αλλά από ένα περιβάλλον με αγάπη, ηρεμία, σεβασμό και συναισθηματική ασφάλεια. Όταν μια μητέρα στέκεται με ειλικρίνεια, σταθερότητα και ψυχική ανθεκτικότητα απέναντι στις δυσκολίες, διδάσκει στα παιδιά της κάτι πολύ σημαντικό: ότι η ζωή μπορεί να αλλάζει, αλλά η αγάπη, η φροντίδα και η δύναμη να συνεχίζεις παραμένουν σταθερές αξίες.
Το μήνυμα που θα ήθελα να στείλω στις γυναίκες της εποχής μας είναι να μην ξεχνούν ποτέ τη δύναμη που ήδη έχουν μέσα τους. Ζούμε σε μια εποχή με πολλαπλούς ρόλους, απαιτήσεις και έντονη πίεση να “προλάβουμε τα πάντα”. Όμως η πραγματική δύναμη δεν είναι να τα κάνουμε όλα τέλεια· είναι να παραμένουμε αυθεντικές, να ακούμε τις ανάγκες μας και να μην χάνουμε την εσωτερική μας φωνή.
Θα ήθελα κάθε γυναίκα να θυμάται ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύει συνεχώς την αξία της. Την έχει ήδη. Και ότι η φροντίδα του εαυτού δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση για να μπορεί να σταθεί ουσιαστικά δίπλα σε όσους αγαπά.
Τι θα της έλεγα; «Μην προσπαθείς να είσαι η τέλεια μητέρα· προσπάθησε να είσαι παρούσα κι αληθινή.» Τα παιδιά δεν χρειάζονται τελειότητα, χρειάζονται σταθερή αγάπη, ασφάλεια και έναν άνθρωπο που τα βλέπει πραγματικά. Και αυτό είναι ήδη υπεραρκετό.
Διότι για μένα, μια γυναίκα “ανθίζει” όταν ζει σε συμφωνία με τον εαυτό της. Όταν δεν καταπιέζει τις ανάγκες, τα όνειρα και την ταυτότητά της για να χωρέσει σε ρόλους που δεν την εκφράζουν. Όταν έχει το θάρρος να εξελίσσεται, να μαθαίνει, να δημιουργεί και να επιτρέπει στον εαυτό της να είναι ταυτόχρονα δυνατή και ευάλωτη.
Το “ανθίζω” δεν σημαίνει ότι όλα είναι εύκολα. Σημαίνει ότι, ακόμα και μέσα στις δυσκολίες, η γυναίκα συνεχίζει να μεγαλώνει εσωτερικά, να φωτίζει το περιβάλλον της και να αφήνει πίσω της κάτι πιο ουσιαστικό, για τα παιδιά της, για τους ανθρώπους γύρω της, αλλά και για την ίδια της τη ζωή.
Στις μητέρες που νιώθουν ότι περνάνε δύσκολα, θα ήθελα να τους πω πως δεν είναι μόνες και πως αυτό που νιώθουν είναι ανθρώπινο και απολύτως κατανοητό. Η μητρότητα δεν είναι μια συνεχής κατάσταση ισορροπίας· είναι μια διαδρομή με κύματα, αμφιβολίες, κούραση αλλά και βαθιά αγάπη.
Σε κάθε μητέρα που παλεύει καθημερινά, θα έλεγα να μην ακυρώνει τον εαυτό της μέσα στην προσπάθεια να φροντίσει τους άλλους. Η φροντίδα του εαυτού δεν είναι εγωισμός, είναι προϋπόθεση για να μπορεί να συνεχίσει να δίνει. Και πάνω απ’ όλα, να θυμάται πως το “αρκετά καλή μητέρα” είναι ήδη υπεραρκετό. Τα παιδιά δεν χρειάζονται το τέλειο· χρειάζονται την παρουσία, τη σταθερότητα και την αγάπη που επιστρέφει ξανά και ξανά, ακόμη και μέσα στις δύσκολες μέρες.
