Οι νεοσύλλεκτοι οπλίτες θητείας, κατά κοινή οµολογία των Αξιωµατικών, είναι πολύ καλοί χαρακτήρες, στο σύνολό τους σχεδόν. Οι νέοι, από την στιγµή που κατατάσσονται στις Ένοπλες ∆υνάµεις (Ε∆), ακολουθούν πρόγραµµα, αθλούνται,
εκπαιδεύονται στρατιωτικά, διδάσκονται ιστορικά θέµατα, αναλαµβάνουν ευθύνες
φρούρησης – ασφάλειας, µαθαίνουν να πειθαρχούν, να σέβονται την στρατιωτική
ιεραρχία.
∆ιαπιστώνουν ότι διαθέτουν ικανότητες, δεξιότητες. Στο στρατιωτικό
περιβάλλον, λοιπόν, εκδηλώνουν τον καλό τους εαυτό.
Επιπλέον, όσοι υπηρετούν
στην µεθόριο (Έβρο, ανατολικό Αιγαίο) γνωρίζουν τα σύνορα, την έκταση της
Ελληνικής επικράτειας, βλέπουν τον «γείτονα», γνωρίζουν ιστορικά µνηµεία, νιώθουν
υπερήφανοι ως Ελληνόπουλα.
Μέχρι όµως την κατάταξή τους στις Ε∆, όσο ζουν και αναπτύσσονται στην σηµερινή ελληνική κοινωνία που όλοι/ες βιώνουµε, εκδηλώνουν την άσχηµη πλευρά τού εαυτού τους για να επιβιώσουν, καθώς κυριαρχεί η κακή αποµίµηση δυτικών τάσεων, παραµερίζονται βασικές αξίες, αρετές και παραδόσεις του Ελληνισµού, απουσιάζουν ζωντανά πρότυπα. ∆εν καλλιεργούνται η πίστη και η εθνική συνείδηση, τα δύο βασικά συστατικά µε τα οποία οι πρόγονοί µας έγραψαν έπη – το 1821 και το 1940!
Ο αείµνηστος ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος αναφέρει µεταξύ άλλων:
«… ο θεσµός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, µε το
πρόσχηµα να µην κουράσοµε τα νέα παιδιά, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την
πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία…Γέµισε ο τόπος πανεπιστήµια, σχολές επί σχολών, επιστηµονικούς κλάδους αόριστους, οµιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιµότητας……παράγονται επιστήµονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα,ικανοί µόνο για το δηµόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής…
Όταν µικροί -ακόµη στο ∆ηµοτικό- µαθαίναµε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολµά σήµερα
να διδάξει Τυρταίο;), δεν τον µαθαίναµε για να γίνουµε πολεµοχαρείς αλλά για να
νιώθουµε ντροπή, όταν στη µάχη της ζωής, στην πρώτη γραµµή είναι οι παλαιότεροι,
οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον» Το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί µιλούν συνεχώς για τα δικαιώµατά της -δικαιώµατα στην τεµπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.»
Θεωρείται βέβαιο λοιπόν ότι η µη προτίµηση των παραγωγικών σχολών από τους
νέους, οι αποχωρήσεις τους κατά την φοίτηση, οφείλεται στον τρόπο λειτουργίας της
ελληνικής κοινωνίας που δεν ενθουσιάζει και κινητοποιεί τους νέους να έχουν πρώτη
επιλογή τις στρατιωτικές σχολές, αλλά και στις ίδιες τις Ε∆ που δεν έχουν διασφαλίσει
την αξιοπρεπή διαβίωση του Αξιωµατικού µετά την αποφοίτηση από τις παραγωγικές
σχολές, καθώς και της οικογένειάς του, ώστε να είναι απόλυτα αφοσιωµένος στο
λειτούργηµά του.
Η στρατιωτική ιεραρχία επέτρεψε σταδιακά την µεγάλη µείωση του λειτουργικού
προϋπολογισµού, την οικονοµική πενία των στελεχών και αντιστάθµιση µε ευεργετικά
µέτρα, επηρεάζοντας την γενικότερη λειτουργία των Ε∆ και όχι µόνο. Επιπρόσθετα,
για ποικίλους λόγους, ενέπλεξε τις Ε∆ σε έργα αρµοδιότητας άλλων υπηρεσιών της
Πολιτείας, σε βάρος της υπηρεσιακής προόδου και οικογενειακής ευηµερίας των
στελεχών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το κύρος των Αξιωµατικών έχει πληγεί εδώ και δεκαετίες,
γεγονός που επιβεβαιώνεται θρασύδειλα και από το ΦΕΚ 4961/26-10-2021 περί σειράς προβαδίσµατος.
Για όλους τους προαναφερόµενους λόγους, σηµαντικός αριθµός αξιόλογων
Αξιωµατικών οδηγείται στην παραίτηση και όλα αυτά τα γνωρίζει η νεολαία.
Η νεολαία προσπερνά την σπουδαιότητα λέξεων όπως πατρίδα, έθνος, εθνική
συνείδηση, σηµαία, σεβασµός, πίστη, ήθος, αριστεία, κάλλος, τιµή, θυσία, µε µεγάλη
ευθύνη της βιολογικής οικογένειας και του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, κατά
συστηµατική υπόδειξη και παρότρυνση θεσµών. Έχει λησµονηθεί ο ρόλος – σκοπός,
η αποστολή της οικογένειας και του σχολείου, των δύο πυλώνων που αναθρέφουν,
πλάθουν και διαµορφώνουν τα παιδιά σε χρήσιµους και δηµιουργικούς ανθρώπους
προς εξασφάλιση µιας ισορροπηµένης κοινωνίας, µε ποιότητα και ευηµερία, µε
δικαιώµατα αλλά και υποχρεώσεις, µε στόχους και έµπρακτη πρόοδο.
Πρέπει να ξαναθυµηθούµε, να ξεκινήσουµε από τον ΣΚΟΠΟ. Ποιος είναι ο σκοπός
της οικογένειας, του σχολείου, του πανεπιστηµίου, των παραγωγικών σχολών, των
Ε∆, των δηµόσιων υπηρεσιών, κ.λπ.; Και για την υλοποίηση του σκοπού, να
καθοριστούν αποστολή, καθήκοντα και αρµοδιότητες ξεκάθαρες, από τον πρώτο
µέχρι τον τελευταίο, από τον εντολέα µέχρι τον εκτελεστή, µε διαδικασίες
αξιολόγησης, συστήµατα ελέγχου εφαρµογής, απόδοσης ευθυνών, επιβολής
κυρώσεων, αλλά και επιβραβεύσεων, κινήτρων.
Η ανατροφή υγιών νέων µέχρι την ενηλικίωσή τους, η στράτευση όλων, αγοριών και
κοριτσιών, αµέσως µετά τις πανελλαδικές εξετάσεις, η υπηρέτηση όλων ανεξαιρέτως
τους πρώτους 6-9 µήνες στη µεθόριο, για να γίνουν µαχητές και εκπαιδευτούν στην
ειδικότητά τους, να γνωρίσουν την ελληνική επικράτεια και τους ακρίτες µας, τον
πολιτισµό µας, τα ανατολικά σύνορα, θα πλάσουν υπερήφανα Ελληνόπουλα µε
αυτοπεποίθηση, θα εξασφαλίσουν εκπαιδευµένη εφεδρεία, ώριµους φοιτητές για
φοίτηση µακριά από κόµµατα και καταλήψεις, αγόρια – άνδρες και κορίτσια –
γυναίκες, συζύγους και µητέρες που θα πλάθουν άντρες, ικανούς οικογενειάρχες,
χρήσιµους ανθρώπους για την κοινωνία και το έθνος. ∆ιαφορετικά, σε συνδυασµό και µε το δηµογραφικό ζήτηµα, πολύ σύντοµα δεν θα επαρκεί ο αριθµός των Αξιωµατικών για στελέχωση, διοίκηση, διεύθυνση, οργάνωση, σχεδίαση, εκπαίδευση, ούτε ο αριθµός των Υπαξιωµατικών και Οπλιτών για στελέχωση, ασφάλεια υποδοµών, εκπαίδευση, χειρισµό και συντήρηση οπλικών συστηµάτων και µέσων.
∆υστυχώς, ως Πολιτεία και πολίτες συνεχίζουµε να µην δίνουµε βαρύτητα, να µην
επενδύουµε στην πρόληψη, στην προετοιµασία, αλλά να ακολουθούµε τις εξελίξεις
και τις καταστροφές. Επιβάλλεται αποκατάσταση της έλλειψης σοβαρότητας και του ελλείµµατος ηγεσίας, (επανα)καθορισµός σκοπού και στόχων, συνέργεια, συνέπεια λόγων και έργων,ειλικρινές και έµπρακτο ενδιαφέρον.
Λοιπόν, είναι απαραίτητη η συνεργασία θεσµών, Υπουργείων, όπως Κοινωνικής
Συνοχής και Οικογένειας, Παιδείας, Θρησκευµάτων και Αθλητισµού, Πολιτισµού,
Εθνικής Άµυνας, αλλά και φορέων, όπως τα ΜΜΕ, προκειµένου να υπάρχουν νέες
γενιές Ελλήνων και αυτές να είναι υπερήφανες για την καταγωγή, τη γλώσσα, την
ιστορία και το πολιτισµό τους, ώστε µε ενθουσιασµό να επιλέγουν τις παραγωγικές
σχολές, να θεωρούν τιµή και χρέος να υπηρετήσουν τη θητεία τους σε αυτή την
ευλογηµένη πατρίδα.
Απόστολος Τσουλουβής Αντιστράτηγος ε.α