Θλίψη για τον θάνατο της αρχαιολόγου, Κατερίνας Ρωμιοπούλου – Μία ζωή αφιερωμένη στην προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς
Θλίψη στον κόσμο της αρχαιολογίας και του πολιτισμού προκαλεί η είδηση του θανάτου της διακεκριμένης αρχαιολόγου, Κατερίνας Ρωμιοπούλου, η οποία «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, αφήνοντας πίσω της μία σπουδαία επιστημονική παρακαταθήκη.
Η Κατερίνα Ρωμιοπούλου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, αφιερώνοντας περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην έρευνα, την προστασία και την ανάδειξη των αρχαιοτήτων της χώρας. Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη και σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Ελβετία και τη Γερμανία, αποκτώντας ισχυρό επιστημονικό υπόβαθρο και διεθνή εμπειρία.
Από το 1959, υπηρέτησε στο υπουργείο Πολιτισμού, διαγράφοντας μία μακρά και ιδιαίτερα παραγωγική πορεία. Κατά τη διάρκεια της 36άχρονης θητείας της κατείχε κορυφαίες θέσεις ευθύνης, μεταξύ των οποίων εκείνες της Διευθύντριας του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, της Διευθύντριας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και της Προέδρου του τότε Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων.
Η συμβολή της Ρωμιοπούλου στην ελληνική αρχαιολογία υπήρξε καθοριστική. Συμμετείχε σε σημαντικές ανασκαφές σε εμβληματικούς αρχαιολογικούς χώρους, όπως η Πέλλα, η Θάσος, η Αμφίπολη και οι Φίλιπποι, ενώ, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή μεγάλων αρχαιολογικών ανακαλύψεων που σημάδεψαν την επιστημονική έρευνα στη Βόρεια Ελλάδα.
Παράλληλα, έζησε από κοντά σημαντικά γεγονότα της ελληνικής αρχαιολογίας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αποκάλυψη και ανάδειξη μνημείων παγκόσμιας σημασίας, όπως οι μακεδονικοί τάφοι στα Λευκάδια και τη Βεργίνα.
Η Ρωμιοπούλου υπήρξε Ισόβιο Μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας και άφησε πίσω της πλούσιο συγγραφικό και επιστημονικό έργο, με πολυάριθμες δημοσιεύσεις που αποτυπώνουν τη βαθιά γνώση και την αφοσίωσή της στην επιστήμη της αρχαιολογίας.
Το 2012, το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης τίμησε τη μακρόχρονη προσφορά της εκδίδοντας τον τιμητικό τόμο «Δινήεσσα». Αυτός ο χαρακτηρισμός, δανεισμένος από ομηρικό επίθετο, αποτύπωνε εύστοχα τον δυναμισμό, το πάθος και την ακατάβλητη εργατικότητα που τη διέκριναν σε όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής και επιστημονικής της πορείας.
Με προσήλωση στο έργο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, εργάστηκε αδιάκοπα για την ενίσχυση της προστασίας και της προβολής των ελληνικών αρχαιοτήτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση πολιτικών που άφησαν διαχρονικό αποτύπωμα στον χώρο του πολιτισμού.
Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, εξέφρασε τη βαθιά της θλίψη, επισημαίνοντας ότι η Κατερίνα Ρωμιοπούλου «διέγραψε πολύχρονη και γόνιμη θητεία στην Αρχαιολογική Υπηρεσία» και ότι σε όλες τις θέσεις που υπηρέτησε επέδειξε αφοσίωση, συνέπεια και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην επιστημονική της κατάρτιση και στην ευθύτητα του χαρακτήρα της, σημειώνοντας πως ήταν μία επιστήμονας που δεν δίσταζε να εκφράζει τη γνώμη της.
Η απώλεια της Κατερίνας Ρωμιοπούλου αφήνει ένα σημαντικό κενό στην ελληνική αρχαιολογική κοινότητα. Το έργο της, ωστόσο, παραμένει ζωντανό μέσα από τα μνημεία που ανέδειξε, τις πολιτικές που υπηρέτησε και τις γενιές αρχαιολόγων που επηρεάστηκαν από το παράδειγμα και τη δράση της.
Η ελληνική αρχαιολογία αποχαιρετά σήμερα μία σπουδαία λειτουργό του πολιτισμού, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην υπηρεσία της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας.
«Σε όλες τις θέσεις από τις οποίες διήλθε, η Κατερίνα Ρωμιοπούλου υπηρέτησε με αφοσίωση και συνέπεια. Τη βαθιά επιστημονική της γνώση, την πιστοποιούν οι πολυάριθμες δημοσιεύσεις της. Από την πολύχρονη γνωριμία μας κρατώ την ανάμνηση της επιστήμονος, που δεν δίσταζε να διατυπώσει τη γνώμη της.
Στους οικείους της, τους συναδέλφους και τους φίλους της απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια», επισημάνθηκε στο μήνυμα της κυρίας Μενδώνη.