AEK: Η κουβέντα γύρω από την ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια συχνά εγκλωβίζεται στη λογική του αποτελέσματος: αν το δοκάρι είναι «μέσα» είσαι ιδιοφυΐα, αν είναι «έξω» είσαι άσχετος. Κι όμως, το σημαντικότερο κριτήριο για το αν μια ομάδα βρίσκεται σε σωστό δρόμο δεν είναι το αν μία σεζόν τελειώνει με κούπα ή χωρίς αυτήν. Είναι το αν λειτουργεί σωστά, ποδοσφαιρικά, με σχέδιο, συνέπεια και οργάνωση. Εκεί ακριβώς η ΑΕΚ δείχνει ότι έχει χτίσει κάτι που δεν είναι συγκυριακό.
Ένα πρότζεκτ που δικαιώθηκε με τον τρόπο του
Η ουσία είναι πως το ποδοσφαιρικό πρότζεκτ της ΑΕΚ είχε ήδη δικαιωθεί σε επίπεδο δομής και λειτουργίας. Το πρωτάθλημα απλώς ήρθε να βάλει τη σφραγίδα. Γιατί, όταν μια ομάδα δουλεύει με καθαρή ιεραρχία και διακριτούς ρόλους, τότε αυξάνει τις πιθανότητες να πετύχει και μειώνει τις πιθανότητες να αυτοκαταστραφεί.
Στον πυρήνα αυτής της λειτουργίας, ο Μάριος Ηλιόπουλος μοίρασε αρμοδιότητες σε ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο και, το κυριότερο, τους έδωσε χώρο να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς καθημερινές παρεμβάσεις. Νο1 πρόσωπο σε αυτή τη δομή είναι ο αθλητικός διευθυντής, Χαβιέ Ριμπάλτα.
Ριμπάλτα και Νίκολιτς: καθαρές αποφάσεις, χωρίς σίριαλ
Ο αθλητικός διευθυντής επέλεξε προπονητή και κινήθηκε στις μεταγραφές με τρόπο που δεν εξαντλεί την ομάδα σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις, διαρροές και σενάρια. Στην πραγματικότητα, αν υπήρξε «σίριαλ» το προηγούμενο διάστημα, αυτό ήταν μία περίπτωση (του Ντέσερς) που τελικά δεν ολοκληρώθηκε από την πλευρά του Ισπανού.
Από την άλλη, ο Μάρκο Νίκολιτς υλοποίησε το πρότζεκτ με συνέπεια λόγων και πράξεων. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος, αλλά ακόμη πιο ενδεικτικό ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε σχεδόν ταυτόχρονα με την κούπα: μίλησε δημόσια για την ΑΕΚ της «επόμενης μέρας», για το κίνητρο και την πρόκληση της Ευρώπης, για το Champions League και –αν η διαδρομή οδηγήσει εκεί– για το υψηλό επίπεδο απαιτήσεων ακόμη και στη League Phase του Europa League.
Και το σημαντικότερο: ο τρόπος που μίλησε δεν έμοιαζε με ευχολόγιο. Έμοιαζε με προαναγγελία εργασίας που ήδη ξεκινά. Το πλάνο της δεύτερης απαιτητικής χρονιάς, με διαφορετικά φορτία και πολύ πιο στενά περιθώρια, δείχνει ότι «τρέχει» εγκαίρως.
Η αγορά περίμενε… αλλά η ΑΕΚ κινήθηκε πρώτη
Σε θεωρητικό επίπεδο, πολλοί θα περίμεναν ότι η ΑΕΚ δεν θα «καίγεται» να κάνει πρώτη τις κινήσεις ενίσχυσης. Άλλωστε, οι ανταγωνιστές της είχαν (και έχουν) σοβαρά μέτωπα: ο Παναθηναϊκός καλείται ξανά να προχωρήσει σε μεγάλη αναδόμηση ρόστερ, ο ΠΑΟΚ δεν έχει ξεκαθαρίσει δημόσια το θέμα της συνέχειας του Ραζβάν Λουτσέσκου, ενώ ο Ολυμπιακός εμφανίζεται να στοχεύει σε διψήφιο αριθμό μεταγραφών, με παράλληλο «τρέξιμο» σε διοικητικές/θεσμικές κόντρες.
Κι όμως, η ΑΕΚ δεν περίμενε. Άφησε ξανά τον ανταγωνισμό πίσω στην αφετηρία, κάνοντας από νωρίς μια κίνηση ουσίας. Την 1η Ιουνίου, ο Ριμπάλτα –με τον τρόπο που τον χαρακτηρίζει, «δουλεύω κάτω από τα ραντάρ»– ολοκλήρωσε μια ακριβή μεταγραφή που συνοδεύτηκε από εξαιρετικές συστάσεις.
Ζουμπκόφ: μεταγραφή με ρόλο και λογική
Ο Ολεξάντερ Ζουμπκόφ έρχεται για να καλύψει συγκεκριμένη ανάγκη και να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία: να είναι ο «Κοϊτά» της δεξιάς πλευράς. Αριστεροπόδαρος, με έφεση στις ασίστ, με ομαδική νοοτροπία, με καριέρα γεμάτη τίτλους και στατιστικά που δείχνουν συνέπεια και παραγωγικότητα. Δεν είναι κίνηση εντυπωσιασμού για το πρωτοσέλιδο· είναι κίνηση που κουμπώνει σε αγωνιστικό πλάνο.
Η μέθοδος «Ριμπάλτα» αποτυπώνεται καθαρά: ξεκάθαρα, γρήγορα, αποτελεσματικά. Την ώρα που αλλού τα ονόματα πέφτουν βροχή, η ΑΕΚ παρουσίασε ολοκληρωμένη δουλειά. Και ναι, προφανώς οι άλλοι θα κάνουν μεταγραφές – πιθανότατα και βαριές, ίσως και με «αεροδρομίου» χαρακτήρα. Όμως η διαφορά δεν είναι μόνο στο ποιος παίρνει ποιον. Είναι στο πώς δουλεύει ο οργανισμός.
Η οργάνωση είναι το πραγματικό πλεονέκτημα
Το κλειδί εδώ είναι η λειτουργία. Στην επιλογή του άξονά του πέρυσι «χτίστηκε» μια πρωταθληματική ΑΕΚ: Ρέλβας, Μάριν, Γιόβιτς και Βάργκα ήταν κομμάτια που έδεσαν και έβαλαν την υπογραφή τους στη μεγάλη σεζόν. Όπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες, δεν βγαίνουν όλα: υπήρξαν περιπτώσεις όπως οι Γκρούγκιτς και Πενράις που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, ενώ άλλες, όπως οι Γκεοργκίεφ και Σαχαμπό, μένει να αξιολογηθούν στο γήπεδο.
Όμως, όταν οι «σωστές» μεταγραφές είναι αρκετές και είναι κομβικές, τότε αλλάζουν επίπεδο μια ομάδα. Κι αυτό είναι που έχει σημασία: η ΑΕΚ δεν εξαρτάται από το τυχαίο, αλλά από μια διαδικασία που επαναλαμβάνεται.
Χωρίς υπερβολές, με στόχο «τέσσερις νέους Βάργκα»
Η ΑΕΚ, μετά την κατάκτηση του τίτλου, δεν έπεσε στην παγίδα του «καλαμιού» για να ψάξει απλώς μεγάλα ονόματα τύπου «Μαρσιάλ» ή «Λαμέλα», μόνο και μόνο για την εικόνα. Η λογική που βγαίνει προς τα έξω είναι διαφορετική: αθλητικός διευθυντής και προπονητής θέλουν τέσσερις νέους παίκτες αντίστοιχης χρησιμότητας και επιρροής σε κομβικές θέσεις. Παίκτες που θα διευρύνουν την ποιότητα του ρόστερ και θα επιτρέψουν στην ομάδα να σταθεί σε Ελλάδα και Ευρώπη, χωρίς να διαλύεται από τη διαχείριση των πολλών αγώνων.
Ο ένας, ο Ζουμπκόφ, έχει ήδη έρθει στην Αθήνα προτού καν γίνει «θόρυβος». Και αν η συνέχεια ακολουθήσει το ίδιο μοτίβο, η ΑΕΚ θα συνεχίσει να δουλεύει όπως δείχνει ότι έμαθε: πάντα ένα βήμα μπροστά, όχι με σενάρια και στόχους στα λόγια, αλλά με ολοκληρωμένες μεταγραφικές δουλειές στο τραπέζι.