Η γυναίκα ζούσε απομονωμένη και δεν είχε στενές σχέσεις με συγγενείς, ενώ, οι γείτονες πίστευαν πως είχε μετακομίσει ή φύγει από την περιοχή
Σαν μία φωτογραφία που δεν ξεθώριασε ποτέ, ένα μικρό διαμέρισμα στο Ζάγκρεμπ παρέμεινε κλειστό και ανέγγιχτο για δεκαετίες· ένα φλυτζάνι τσάι πάνω στο τραπέζι, μία παλιά ασπρόμαυρη τηλεόραση και μία πολυθρόνα στραμμένη προς την οθόνη συνέθεταν σκηνικό που έμοιαζε να έχει σταματήσει στον χρόνο. Όταν οι Αρχές άνοιξαν τελικά την πόρτα, ήρθαν αντιμέτωπες με ένα από τα πλέον παράξενα και συγκλονιστικά μυστήρια της σύγχρονης Ευρώπης.
Η Χέντβιγκα Γκόλικ, γεννημένη το 1924, φαίνεται πως ετοίμασε ένα φλιτζάνι τσάι και κάθισε στην αγαπημένη της πολυθρόνα για να παρακολουθήσει τηλεόραση. Δεν σηκώθηκε ποτέ ξανά.
Οι γείτονές της, στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, την είδαν για τελευταία φορά το 1966, όταν ήταν 42 ετών. Καθώς δεν διατηρούσε στενές σχέσεις με συγγενείς και ζούσε απομονωμένη, οι περισσότεροι υπέθεσαν ότι είχε μετακομίσει ή είχε φύγει για να ζήσει αλλού.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε το 2008, όταν δικαστικοί επιμελητές και αστυνομικοί εισήλθαν στο σπίτι της, στο πλαίσιο διαδικασίας για την ιδιοκτησία του ακινήτου. Εκεί, βρέθηκαν μπροστά στη μουμιοποιημένη σορό της γυναίκας, τυλιγμένη σε κουβέρτες, στο ίδιο σημείο όπου πιθανότατα είχε αφήσει την τελευταία της πνοή περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα.
Το σπίτι που έμεινε «παγωμένο στον χρόνο»
Τότε, εκπρόσωπος της Αστυνομίας είχε αναφέρει ότι οι Αρχές αδυνατούσαν να εξηγήσουν πώς μία γυναίκα που είχε δηλωθεί ως εξαφανισμένη, δεν εντοπίστηκε ποτέ στο σπίτι της.
Οι αστυνομικοί περιέγραψαν την εμπειρία σαν να εισέρχονταν σε έναν χώρο όπου ο χρόνος είχε σταματήσει. Το φλιτζάνι από το οποίο είχε πιει το τσάι της, βρισκόταν ακόμη πάνω στο τραπέζι δίπλα στην πολυθρόνα, ενώ, τα αντικείμενα του σπιτιού παρέμεναν ακριβώς στη θέση τους, καλυμμένα από τη σκόνη και τους ιστούς αράχνης δεκαετιών.
Η ανακάλυψη συγκλόνισε τους κατοίκους της περιοχής. Η Γιάντρανκα Μάρκιτς, η οποία ήταν μόλις 9 ετών όταν η Γκόλικ εξαφανίστηκε, θυμόταν τη γειτόνισσά της ως μία ήσυχη και ευγενική γυναίκα που κρατούσε χαμηλό προφίλ. «Όλοι πιστεύαμε ότι απλώς είχε μετακομίσει για να ζήσει με συγγενείς», ανέφερε.
Γιατί δεν την αναζήτησε κανείς
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η αποσύνθεση ενός σώματος θα γινόταν αντιληπτή από την έντονη οσμή. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η Γκόλικ ίσως πέθανε κατά τη διάρκεια του χειμώνα, γεγονός που πιθανώς περιόρισε σημαντικά τη διάχυση των οσμών. Επιπλέον, τα παράθυρα του διαμερίσματος παρέμεναν ανοιχτά.
Κανείς δεν έμπαινε στο σπίτι της, καθώς στην πόρτα υπήρχε επί χρόνια μία προειδοποιητική ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία το διαμέρισμα βρισκόταν σε καθεστώς κληρονομικής διαμάχης και οιαδήποτε παρέμβαση θεωρείτο παράνομη. Αργότερα, εκτιμήθηκε ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση πιθανότατα δεν ήταν επίσημο έγγραφο, αλλά αποτέλεσμα διαφωνιών μεταξύ των ενοίκων της πολυκατοικίας.
Παρ’ ότι η ακριβής αιτία θανάτου δεν προσδιορίστηκε ποτέ, οι Αρχές θεωρούν ότι η γυναίκα «έσβησε» από φυσικά αίτια το 1966.
Μία μοναχική ζωή
Η Χέντβιγκα Γκόλικ καταγόταν από τη Ριέκα και μετακόμισε στο μικρό διαμέρισμα της οδού Μέντβεστσακ 77, το 1961. Το ακίνητο τής είχε παραχωρηθεί από έναν πρώην σύντροφο ως κληροδότημα, σύμφωνα με τοπικά δημοσιεύματα.
Την περίοδο του θανάτου της, ζούσε μόνη και είχε απομακρυνθεί από τους συγγενείς της, αν και οι περισσότεροι ένοικοι της τετραώροφης πολυκατοικίας γνώριζαν για την παρουσία της.
Οι απόψεις για τον χαρακτήρα της διέφεραν. Ορισμένοι τη θεωρούσαν εσωστρεφή και απομονωμένη, ενώ, άλλοι τη χαρακτήριζαν ως «εκκεντρική και απρόβλεπτη».
Μια γειτόνισσα, η Κάτικα Τσάριτς, θυμόταν ότι η Γκόλικ απέφευγε να βγαίνει από το σπίτι. Όταν χρειαζόταν ψώνια, κατέβαζε με σχοινί μία σακούλα που περιείχε χρήματα και σημείωμα με όσα χρειαζόταν. Αφού γίνονταν οι αγορές, ανέβαζε τα προϊόντα ξανά στο διαμέρισμα με τον ίδιο τρόπο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, κυκλοφορούσαν φήμες ότι σχεδίαζε να φύγει από το Ζάγκρεμπ ή να ενταχθεί σε κάποια θρησκευτική κοινότητα κι έτσι, όταν χάθηκαν τα ίχνη της, κανείς δεν ανησύχησε ιδιαίτερα.
Η τελευταία επιβεβαιωμένη εμφάνιση της Χέντβιγκα κατεγράφη το 1966. Το 1973, οι Αρχές ενημερώθηκαν ότι έχουν χαθεί τα ίχνη της. Το μυστήριο της τύχης της παρέμεινε άλυτο μέχρι το 2008, όταν το διαμέρισμα άνοιξε και αποκάλυψε μία ιστορία μοναξιάς που είχε μείνει κρυμμένη για 42 ολόκληρα χρόνια.