Από τη σκηνή στη λαϊκή: Η διπλή ζωή του Ισορροπιστή – «Η μουσική είναι η φωνή μου, η λαϊκή το σχολείο της ψυχης μου»
Ο Ισορροπιστής, κατά κόσμον Νίκος Παυλίδης, αποτελεί μία από τις πιο ξεχωριστές περιπτώσεις της ελληνικής μουσικής σκηνής. Παρά την πολυετή παρουσία του στο ελληνικό χιπ χοπ και τις μεγάλες επιτυχίες που τον καθιέρωσαν στο κοινό, παραμένει ενεργός στην οικογενειακή του επιχείρηση ως παραγωγός από τη Νάουσα, διαθέτοντας δουλεύοντας καθημερινά στη λαϊκή αγορά. Για εκείνον, η μουσική και η παραγωγή αγροτικών προϊόντων δεν είναι δύο αντίθετοι κόσμοι, αλλά δύο πλευρές της ίδιας ζωής.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα και τα social media συχνά κυριαρχούν, ο Ισορροπιστής εξακολουθεί να ξυπνά πριν χαράξει για να βρεθεί πίσω από τον πάγκο με τα φρούτα, κρατώντας σταθερή επαφή με την πραγματικότητα και τους ανθρώπους της καθημερινότητας.
«Η λαϊκή μού έμαθε πώς να ακούω»
Απαντώντας στο τι του έχει διδάξει η λαϊκή αγορά που δεν θα μπορούσε να του διδάξει η μουσική βιομηχανία, ο ίδιος είναι ξεκάθαρος:
«Η μουσική βιομηχανία μού έμαθε πώς να ακούγομαι. Η λαϊκή αγορά μού έμαθε πώς να ακούω. Στη μουσική γνώρισα τη δύναμη της έκφρασης, αλλά στη λαϊκή γνώρισα τη δύναμη του ανθρώπου. Εκεί, κάθε καλημέρα, κάθε χαμόγελο, κάθε δυσκολία και κάθε μεροκάματο είναι ένα μάθημα ζωής.
Η λαϊκή με δίδαξε υπομονή, ταπεινότητα, συνέπεια και σεβασμό. Μου έδειξε ότι η πραγματική αξία δεν κρύβεται στα φώτα και στα χειροκροτήματα, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις που χτίζονται μέρα με τη μέρα. Η μουσική είναι η φωνή μου, αλλά η λαϊκή είναι το σχολείο της ψυχής μου».
«Δεν με νοιάζει πώς με αναγνωρίζουν, αλλά πώς με θυμούνται»
Όσο για το αν ο κόσμος τον αναγνωρίζει περισσότερο ως Ισορροπιστή ή ως τον άνθρωπο πίσω από τον πάγκο με τα φρούτα, ο ίδιος δίνει μια απάντηση που αντικατοπτρίζει τη φιλοσοφία ζωής του:
«Η αλήθεια είναι πως δεν με απασχολεί τόσο πώς με αναγνωρίζει ο κόσμος, αλλά πώς με θυμάται. Άλλοι με ξέρουν ως Ισορροπιστή από τη μουσική, άλλοι ως τον άνθρωπο πίσω από τον πάγκο που τους δίνει τα φρούτα τους κάθε εβδομάδα. Για μένα όμως και οι δύο πλευρές είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Ο πάγκος μού δίνει επαφή με την πραγματική ζωή και η μουσική μού δίνει τρόπο να την εκφράζω. Αν κάτι θέλω να μένει στους ανθρώπους, δεν είναι ούτε το μικρόφωνο ούτε ο πάγκος. Είναι ο σεβασμός, η συνέπεια και η αλήθεια με την οποία στέκομαι απέναντί τους κάθε μέρα».
Ο Ισορροπιστής, κατά κόσμον Νίκος Παυλίδης
Μάλιστα, θυμάται και ένα περιστατικό που ακόμη τον κάνει να γελά:
«Η πιο ίσως αστεία μου ιστορία ήταν που έγραψα κάτι στίχους σε χαρτοσακούλα κερασιών και στην βιασύνη μου να εξυπηρετήσω την έδωσα σε κάποιον πελάτη. Έτσι χάθηκαν οι σκέψεις και οι στίχοι που είχα γράψει».
«Η λαϊκή είναι ένα καθημερινό τεστ πραγματικότητας»
Σε μια εποχή όπου πολλοί κυνηγούν την προβολή και την ψηφιακή αναγνώριση, ο Ισορροπιστής παραδέχεται πως η καθημερινή επαφή με τη λαϊκή αγορά είναι αυτό που τον κρατά προσγειωμένο.
«Με κρατάει όσο τίποτα άλλο. Γιατί όσο κι αν αγαπώ τη μουσική και όσα όμορφα μπορεί να φέρει, ξέρω ότι το πρωί θα βρεθώ πάλι πίσω από τον πάγκο, δίπλα στους ανθρώπους της καθημερινότητας. Εκεί δεν μετράνε τα views, οι τίτλοι ή η αναγνωρισιμότητα. Μετράνε η συνέπεια, η δουλειά και ο τρόπος που φέρεσαι στον κόσμο.
Η λαϊκή είναι ένα καθημερινό τεστ πραγματικότητας. Σου θυμίζει ότι κανείς δεν είναι πάνω από τον μόχθο και ότι η αξία χτίζεται με πράξεις, όχι με εικόνες. Ίσως γι’ αυτό δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να εγκαταλείψω τη δουλειά μου. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου, όπως ακριβώς και η μουσική».
Το τραγούδι της λαϊκής αγοράς
Αν έγραφε σήμερα ένα τραγούδι για τη ζωή στη λαϊκή αγορά, δεν θα επέλεγε να μιλήσει για τον εαυτό του, αλλά για τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά πίσω από τον μόχθο.
«Θα έγραφα ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που δεν βγαίνουν στα πρωτοσέλιδα, αλλά κρατούν όρθια την κοινωνία. Για τον παραγωγό που παλεύει με τον καιρό, τον πωλητή που στήνει τον πάγκο από τα χαράματα, τη γιαγιά που ψάχνει να γεμίσει την τσάντα της με λίγα χρήματα, τον εργάτη που περνάει να πάρει τα ψώνια του μετά τη δουλειά».
Και όπως λέει, θα το έκλεινε με τους εξής στίχους:
«Στης λαϊκής τον δρόμο γράφεται η ζωή,
με χέρια κουρασμένα και καρδιά δυνατή.
Δεν είναι μόνο εμπόριο, είναι ανθρώπινη επαφή,
εκεί που η αλήθεια συναντά την καθημερινή ζωή».
Ο Ισορροπιστής, κατά κόσμον Νίκος Παυλίδης
«Η ισορροπία είναι να παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος»
Ο γνωστός ράπερ έχει καταφέρει να ισορροπήσει ανάμεσα στη μουσική και την οικογενειακή επιχείρηση, κάτι που για πολλούς θα φάνταζε δύσκολο.
Ο ίδιος εξηγεί: «Το μεγαλύτερο μυστικό της ισορροπίας είναι να μη θεωρείς κανέναν από τους δύο κόσμους βάρος. Για μένα η μουσική δεν ήταν ποτέ απόδραση από τη δουλειά και η δουλειά δεν ήταν ποτέ εμπόδιο για τη μουσική. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο.
Η λαϊκή μού δίνει εικόνες, ιστορίες και αληθινούς ανθρώπους για να γράφω. Η μουσική μού δίνει τρόπο να εκφράζω όλα όσα ζω καθημερινά. Αν χάσω το ένα, θα φτωχύνει και το άλλο.
Το δεύτερο μυστικό είναι να ξέρεις ποιος είσαι όταν σβήνουν τα φώτα. Αν η ταυτότητά σου εξαρτάται μόνο από την επιτυχία, εύκολα χάνεις την ισορροπία σου. Όταν όμως έχεις ρίζες, οικογένεια, δουλειά και αξίες, μπορείς να περπατάς με την ίδια άνεση και πάνω στη σκηνή και πίσω από έναν πάγκο.
Η ισορροπία δεν είναι να μοιράζεις τον χρόνο σου στη μέση. Είναι να παραμένεις ο ίδιος άνθρωπος όπου κι αν βρίσκεσαι».
Ο Ισορροπιστής, κατά κόσμον Νίκος Παυλίδης
«Πίσω από όλα υπάρχει δουλειά, επιμονή και θυσίες»
Στο τελευταίο ερώτημα, για το αν τον ενοχλεί περισσότερο η υποτίμηση του επαγγέλματος του παραγωγού ή η υποτίμηση του ελληνικού χιπ χοπ, η απάντησή του αναδεικνύει τον κοινό παρονομαστή και των δύο κόσμων.
«Αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα ότι με ενοχλεί περισσότερο όταν υποτιμούν τον άνθρωπο πίσω από οποιοδήποτε επάγγελμα ή τέχνη.
Όταν υποτιμούν τον παραγωγό, υποτιμούν τον κόπο, το ξενύχτι, την αγωνία για τη σοδειά, τη μάχη με τον καιρό και την αβεβαιότητα που κρύβεται πίσω από κάθε προϊόν που φτάνει στο τραπέζι μας.
Όταν υποτιμούν το ελληνικό χιπ χοπ, υποτιμούν μια κουλτούρα που έδωσε φωνή σε ανθρώπους που συχνά δεν είχαν βήμα να ακουστούν.
Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που με ενοχλεί είναι η ευκολία με την οποία κάποιοι κρίνουν χωρίς να έχουν ζήσει τη διαδρομή. Γιατί είτε κρατάς ένα μικρόφωνο είτε ένα τελάρο με φρούτα, τίποτα δεν χαρίζεται. Πίσω από όλα υπάρχει δουλειά, επιμονή και θυσίες.
Γι’ αυτό δεν βάζω τον παραγωγό απέναντι στον ράπερ. Μέσα μου είναι ο ίδιος άνθρωπος. Και οι δύο πλευρές με έμαθαν να παλεύω, να δημιουργώ και να σέβομαι τον μόχθο».