Ο Χάρης Ασλανίδης σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στο Newsbomb
Εικονολήπτης: Χάρης Γκίκας
Ο Χάρης Ασλανίδης είναι από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της νέας γενιάς ανθρώπων με αναπηρία που μιλούν δημόσια για δύναμη ψυχής, επιμονή και πραγματική έννοια του «μαζί». Είναι γνωστός από τις ομιλίες του σε διοργανώσεις τύπου TEDx και εκδηλώσεις έμπνευσης, ενώ σχολεία και εκπαιδευτικοί τον καλούν συχνά να μιλήσει στα παιδιά για το πώς μπορείς να χτίσεις ζωή και καριέρα, παρά τις σοβαρές δυσκολίες.
Γεννημένος τη δεκαετία του ’80, με διάγνωση «νωτιαία μυϊκή ατροφία», μεγάλωσε ακούγοντας γιατρούς να λένε επανειλημμένα στους γονείς του ότι «θα πεθάνει» – και τελικά όχι μόνο δεν πέθανε, αλλά έκανε την αναπηρία του αφετηρία για μια διαδρομή που σπάει στερεότυπα.
Ο ίδιος, σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στο Newsbomb, περιγράφει ότι έμεινε σπίτι, έμαθε υπολογιστές και αγγλικά, παλεύοντας από μια φτωχή γειτονιά του Αιγάλεω να αποκτήσει γνώσεις που θα του επιτρέψουν να έχει δικό του εισόδημα και να «τα βγάζει πέρα», ενώ είναι πια επιτυχημένος στον δύσκολο τομέα του digital marketing.
«Το μάρκετινγκ είναι η ειδικότητά μου. Μ’ αρέσει να αναλαμβάνω πελάτες, να τους ανεβάζω, να είναι καλύτεροι από τον ανταγωνισμό. Και σε παγκόσμια project, γιατί έχω την τύχη να δουλεύω σε τέσσερις ηπείρους», λέει, δείχνοντας ότι η καριέρα του δεν περιορίζεται ούτε από σύνορα ούτε από στενές προσδοκίες για το τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με αναπηρία. Παρόλα αυτά, δεν υιοθετεί ρητορική «success story»: «Δεν αισθάνομαι ότι έχω καταφέρει πράγματα. Ήταν ανάγκη για μένα να πετύχω, να κάνω κάτι με το δώρο της ζωής που μου δόθηκε».
Ένα μεγάλο κομμάτι της δράσης του απευθύνεται σε άλλα άτομα με αναπηρία και σε νέους που βιώνουν εσωτερική πάλη και μοναξιά. «Υπάρχουν πολλά παιδιά ΑμεΑ που χρειάζονται μια καθοδήγηση ή μια τρέλα από μένα για να πουν “μπορώ να το κάνω κι εγώ αυτό”», σημειώνει, εξηγώντας ότι τον καλούν συχνά σχολές και σχολεία για να μιλήσει.
Βλέπει τα παιδιά σήμερα «φουλ δικτυωμένα», αλλά την ίδια στιγμή εγκλωβισμένα σε μια μοναξιά και σε έναν εσωτερικό πόλεμο, με φαινόμενα όπως bullying, μαχαιρώματα στα σχολεία, απώλεια παιδικότητας. «Ένας άνθρωπος που δεν έχει παιδικότητα είναι πολύ σκληρός, πολύ σκληρή ύπαρξη», προειδοποιεί, συνδέοντας αυτή τη σκληρότητα με τον θυμό, τη διχόνοια και την πόλωση που βλέπει στην κοινωνία μετά την πανδημία.
Κεντρικό του μήνυμα είναι η ανάγκη να ξαναβρούμε την έννοια της κοινότητας. «Θα έλεγα να είμαστε πιο πολύ μαζί. Αν εμείς πρώτα δεν αποδείξουμε το “μαζί”, με τη γυναίκα, με τα παιδιά μας, με τους γονείς μας, ποιος θα έρθει να στο αποδείξει;» υπογραμμίζει, ασκώντας κριτική σε μια κοινωνία που λειτουργεί σαν άθροισμα μονάδων και όχι σαν ομάδα. Τον ενοχλεί η πόλωση που επιβάλλει να είσαι «ή το Α ή το Β» και να γίνεσαι εχθρός του «άλλου» στρατοπέδου: «Όχι, ρε φίλε, δεν θέλω να είμαι ούτε το Α ούτε το Β. Και κάποιος μετριοπαθής θεωρείται φλώρος. Πρέπει να είσαι ακραίος». Σε αυτό το κλίμα, μιλά για την ευγνωμοσύνη προς τη ζωή χωρίς να το παίζει ήρωας: «Δεν έχω ευγνωμοσύνη κάθε μέρα. Έχω κι εγώ τον θυμό μου, τα νεύρα μου, τη μαυρίλα μου. Αλλά προσπαθώ να κάνω κάτι καλύτερο με αυτό το δώρο που λέγεται ζωή».
Τέλος, αρνείται την ιδέα της «μαγικής συνταγής» για δύναμη και κίνητρο. «Ο καθένας πρέπει να βρει το δικό του motivation, όχι του άλλου. Μπορείς να δεις 20 παραδείγματα και να μη σου πουν τίποτα. Ίσως πρέπει να βρεις τη δική σου ιστορία, να ζήσεις το δικό σου παιχνίδι», λέει, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο η ίδια αυτή συνέντευξη στο Newsbomb να γίνει ένα τέτοιο ερέθισμα για κάποιον θεατή. «Μακάρι να μας πουν ότι “πριν από χρόνια είδα αυτό και κάτι μου κάνατε κλικ” – θα ήταν υπέροχο», καταλήγει.
Δείτε τη συνέντευξη του Χάρη Ασλανίδη στο Newsbomb: