Δεδομένου ότι οι μέλισσες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες ακόμη και σε αποχρώσεις που μόλις γίνονται αντιληπτές στους ανθρώπους, κάθε γονίδιο υπόκειται σε ισχυρή πίεση
Επιστήμονες από το Κέντρο John Innes του Ηνωμένου Βασιλείου, σε συνεργασία με συναδέλφους από την Αυστρία, την Κίνα και την Αυστραλία, έχουν αποκρυπτογραφήσει τους γενετικούς μηχανισμούς που σχηματίζουν τις λεπτές κίτρινες αποχρώσεις στα πέταλα λουλουδιών.
Αυτός ο ανεπαίσθητος «χρωματισμός», αόρατος στο ανθρώπινο μάτι αλλά κρίσιμος για την προσέλκυση επικονιαστών, όπως οι μέλισσες, καθορίζεται από επτά γονίδια: τρία από αυτά είναι υπεύθυνα για την μωβ χρωστική ουσία και τέσσερα για την κίτρινη.
Για να μελετήσουν τη διαδικασία, οι ερευνητές επέλεξαν ένα φυσικό εργαστήριο στα Πυρηναία, όπου συνυπάρχουν δύο είδη φυτών. Η φυσική επιλογή περιορίζει τη ζώνη υβριδισμού σε μια λωρίδα μήκους ενός χιλιομέτρου, καθώς οι πορτοκαλί και λευκές ποικιλίες που προκύπτουν, ενώ εκτιμώνται από τους καλλιεργητές λουλουδιών, παρουσιάζουν ελάχιστο ενδιαφέρον για τις μέλισσες.
Όπως ανακάλυψαν οι συγγραφείς μιας μελέτης που δημοσιεύτηκε στο Science Advances, τα γονίδια τροποποιούν διακριτικά το σχήμα της κίτρινης διαβάθμισης: σε ορισμένα η μετάβαση στο χρώμα είναι έντονη, ενώ σε άλλα, είναι ομαλή.
Δεδομένου ότι οι μέλισσες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες ακόμη και σε αποχρώσεις που μόλις γίνονται αντιληπτές στους ανθρώπους, κάθε γονίδιο υπόκειται σε ισχυρή πίεση επιλογής. Ο Δρ. Ντέσμοντ Μπράντλεϊ, συν-συγγραφέας της μελέτης και ειδικός που μελετά τα snapdragons από τη δεκαετία του 1990, σημείωσε ότι αυτά τα γονίδια δρουν από κοινού για να σχηματίσουν το μοτίβο που οι μέλισσες αντιλαμβάνονται πιο καθαρά.