Τέμπη – Τους χώρισε ο θάνατος: Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη νύχτα που πάγωσε ο χρόνος στα Τέμπη
Ήταν 28 Φεβρουαρίου όταν δύο αμαξοστοιχίες κινούνταν για αρκετά λεπτά στην ίδια γραμμή, μέχρι τη μοιραία σύγκρουση που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, οικογένειες διαλύθηκαν, όνειρα έσβησαν και μια ολόκληρη χώρα βυθίστηκε στο πένθος.
Παιδιά, γονείς, αδέλφια, σύζυγοι. Και ανάμεσά τους, άνθρωποι που έχασαν το άλλο τους μισό. Σύντροφοι που έμειναν πίσω να μετρούν απουσίες και να ζητούν δικαίωση. Σήμερα, στο συλλαλητήριο για τα 57 θύματα, οι φωνές ενώνονται ξανά με ένα κοινό αίτημα: απαντήσεις.
Τέμπη – Η Αθηνά και τα τελευταία της λόγια
Η ιστορία της Αθηνάς συγκλόνισε το πανελλήνιο. Τα τελευταία της λόγια, μέσα στο τρένο, ήταν προς τον σύζυγό της: «Νίκο, το μωρό». Ευτυχώς το παιδί τους δεν βρισκόταν μαζί τους εκείνο το βράδυ. Η ίδια δεν τα κατάφερε. Ο σύζυγός της έμαθε για τον θάνατό της από ψυχολόγους, την ημέρα της κηδείας της. Σήμερα μεγαλώνει τον μικρό Νίκο με τη στήριξη της μητέρας της Αθηνάς, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της.
Στη λίστα των θυμάτων βρίσκεται και ο Νίκος Ναλμπαντής, μηχανοδηγός της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Η σύντροφός του συνεχίζει μέχρι σήμερα να τον τιμά μέσα από αναρτήσεις στα social media, απ’ όπου μοιράζεται στιγμές από την κοινή ζωή τους. «Όλα ανούσια χωρίς εσένα», γράφει σε μία εξ’ αυτών.
Όνειρα που έμειναν στη μέση
Η Ιφιγένεια Μήτσκα ταξίδευε μαζί με τον αρραβωνιαστικό της, σχεδιάζοντας το κοινό τους μέλλον. Εκείνος κατάφερε να βγει ζωντανός από τα συντρίμμια. Εκείνη όχι. Ο Φάνης Ξανθόπουλος έχει περιγράψει με σπαρακτικά λόγια το χάος εκείνης της νύχτας, μιλώντας για καθυστερήσεις και για επιβάτες που προσπαθούσαν μόνοι τους να σπάσουν τα τζάμια για να σωθούν.
«Όλα πήγαν λάθος. Όλα. Δεν μπήκε κανείς στα βαγόνια, δε μας βοήθησε κανείς. Μόνοι σπάσαμε τα τζάμια. Ψάχναμε μέσα στο σκοτάδι να δούμε τι γίνεται. Μπήκαν 3-4 ώρες μετά στα συντρίμμια να βγάλουν πτώματα. Εμείς δε θέλουμε πτώματα. Θέλουμε να μπει μέσα και να σώσει εκείνη την ώρα όσους περισσότερους μπορεί», έχει πει μεταξύ άλλων.
Η 20χρονη Κλαούντια Λατα βρισκόταν στο τρένο με τον σύντροφό της. Εκείνος σηκώθηκε να αναζητήσει θέσεις σε άλλο βαγόνι, έπειτα από μια φράση της που, όπως λέει, του έμεινε χαραγμένη: «Πήγαινε τώρα». Λίγα βήματα μακριά, η σύγκρουση τον πέταξε πίσω. Εκείνος σώθηκε. Εκείνη όχι.
«Δεν κατάλαβα καν τι είχε συμβεί, απλά ένιωσα μία μάζα σιδερικών να έρχεται κατά πάνω μου και να με τσαλαπατάει. Ευτυχώς είχα άγιο και δεν τραυματίστηκα. Εγώ ξύπνησα λόγω των καπνών. Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζω αναπνευστικά προβλήματα. Άρχισαν να με κλωτσάνε κάποια πόδια μέσα από τα σίδερα. Σε κάποια φάση, έκλεισα τα μάτια μου και είπα ότι θα καώ ζωντανός. Ταυτόχρονα σκεφτόμουν την Κλαούντια. Δεν είχα καταλάβει τι είχε συμβεί γιατί ήταν όλα σκοτεινά. Εγώ είχα απλά σοκαριστεί. Κάποιοι φώναζαν ότι καιγόμασταν», είχε δηλώσει εκείνος.
Η Αναστασία Αδαμίδου, απόφοιτος της Οδοντιατρικής Σχολής του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μπήκε στο τρένο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, έχοντας μόλις ανταλλάξει ένα φιλί με τον Δημήτρη. Κανείς τους δεν γνώριζε ότι θα ήταν το τελευταίο.
Ο σύντροφος της Αδαμίδου από τα Τέμπη
Τον άνθρωπό της έχασε και η Κατερίνα. Ο Δημήτρης Μασσαλής, μηχανοδηγός της επιβατικής αμαξοστοιχίας, δεν επέστρεψε ποτέ. «Θα είσαι πάντα ο μηχανοδηγός της καρδιάς μου», έγραψε σε ανάρτησή της, αποχαιρετώντας τον σύντροφο και καλύτερό της φίλο.
Μια βαλίτσα για ένα ταξίδι που δεν έγινε ποτέ
Η Βάια Μπλέκα άφησε πίσω της σύζυγο και δύο παιδιά. Είχε επιβιβαστεί στο τρένο για να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη και από εκεί να πετάξει στις ΗΠΑ, όπου θα περνούσε τρεις εβδομάδες με τον άντρα της, στέλεχος της Πολεμικής Αεροπορίας, που υπηρετούσε εκεί στο πλαίσιο διακρατικής συνεργασίας. Η βαλίτσα της δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της.
Τρία χρόνια μετά, ο πόνος δεν έχει ημερομηνία λήξης. Οι ιστορίες αυτές δεν είναι αριθμοί σε μια λίστα. Είναι ζωές που διακόπηκαν απότομα και άνθρωποι που συνεχίζουν να ζουν με το «αν». Και οι απαντήσεις ακόμα παραμένουν το ζητούμενο.
Εριέττα Μόλχο: Η μοναδική αγνοούμενη των Τεμπών
Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, γονείς, που παρέλαβαν τα παιδιά τους «σε σακούλες από στάχτες», όπως χαρακτηρστικά είχε πει ο Παύλος Ασλανίδης, απαίτησαν πολλές φορές την εκταφή των παιδιών τους. Ο Πάνος Ρούτσι, έμεινε 23 μέρες χωρίς φαγητό, με κίνδυνο για τη ζωή του, ακριβώς για αυτό τον ιερό σκοπό.
Ωστόσο, οι γονείς της 23χρονης Εριέττας Μόλχο, δεν μπόρεσαν ποτέ να αιτηθούν κάτι τέτοιο. Η Εριέττα είναι η μόνη αγνοούμενη από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Δεν βρέθηκε η σορός της, ούτε κάποιο ίχνος της. Πολλοί αποδίδουν το μυστήριο, στο λεγόμενο «μπάζωμα». Το πόρσιμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ που δημοσιοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2025, αναφέρεται όντως σε εργασίες που έγιναν στον χώρο του δυστυχήματος επισημαίνοντας τις επιπτώσεις τους στη διερεύνηση του δυστυχήματος. Γίνεται λόγος για αλλοίωση του χώρου, πριν ολοκληρωθεί η συλλογή στοιχείων.
Οι δημόσιες αναφορές στην Εριέττα Μόλχο και οι πολιτικές ευθύνες
Στον Σύλλογο των Θυμάτων Τεμπών και στις εκδηλώσεις για τα θύματα έχει αναφερθεί πολλές φορές το όνομα της Εριέττας. «Ελπίζω όλοι να θυμούνται ότι για έναν άνθρωπο δεν βρέθηκε τίποτα. Και γι’ αυτό πιέζαμε να συνεχίσουν, πιστεύοντας ότι αν δεν έχουν καταφέρει να βρουν τίποτα από έναν ολόκληρο άνθρωπο, τότε δεν έχει γίνει σωστά η περισυλλογή. Πιέζαμε από τον Μάρτιο και τελικά μπήκε η ομάδα με τα σκυλιά πριν μια εβδομάδα. Και φυσικά βρήκαμε και το μαύρο κουτί έτσι», είχε δηλώσει μεταξύ άλλων η Μαρία Καρυστιανού.
Αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι – μάταια δυστυχώς – έχουν γίνει προσπάθειες για τον εντοπισμό της 23χρονης φοιτήτριας, η οποία ήταν μαζί με τον 23χρονο Άγγελο Τηλκερίδη με καταγωγή από την Ειρηνούπολη Ημαθίας και την 22χρονη Αφροδίτη Τσιώμα από το Πανόραμα Θεσσαλονίκης στο μοιραίο τρένο, επίσης θύματα των Τεμπών.
Μια από τις πιο γνωστές προσπάθειες έγινε το 2024, 14 μήνες μετά το τραγικό δυστύχημα, όταν η ομάδα Anubis Coldcase K9 Team με τα τρία ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά, βρέθηκε στον χώρο όπου φυλάσσονται τα χώματα που μεταφέρθηκαν από το σημείο της σύγκρουσης των αμαξοστοιχιών στα Τέμπη, λίγες μόλις ώρες μετά το συμβάν.
Λίγους μήνες πριν, είχε γίνει η ίδια διαδικασία με τα συντρίμμια των βαγονιών που φυλάσσονται στο Κουλούρι.
Ωστόσο, δεν βρέθηκε σε καμία από τις προσπάθειες ούτες μια τρίχα από την άτυχη Εριέττα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η Εριέττα βρισκόταν πιθανόν στο κυλικείο την ώρα της σφοδρότατης σύγκρουσης των δύο τρένων και ο θάνατός της ήταν ακαριαίος.
Γιατί η Εριέττα θεωρείται μια από τις πιο τραγικές πτυχές του δυστυχήματος
Τρία χρόνια μετά λοιπόν, η 23χρονη έχει αναδειχθεί ως μία από τις πιο τραγικές πτυχές του δυστυχήματος. Από τη μια γιατί, όπως είπαμε είναι το μόνο νεκρό θύμα που δεν έχει ταυτοποιηθεί, από την άλλη, γιατί το όνομά της φέρει μια ιστορία τραγικής ειρωνείας.
Η Εριέττα, είναι κόρη του επιχειρηματία Αλβέρτου Μόλχο και της Μαρίας Μαγειρέλη.
Σε ένα τρένο, τον Μάρτιο του 1943, η γιαγιά της ήταν μεταξύ των επιβατών σε αμαξοστοιχία γεμάτη Θεσσαλονικείς, με προορισμό το Άουσβιτς.
Και όμως, η γιαγιά της κατάφερε να γλιτώσει από το κρεματόριο και ήταν μια από τους λίγους Έλληνες, που επέστρεψαν ζωντανοί και κατάφεραν να μην αποτελέσουν θύματα της πιο μεγάλης κτηνωδίας του πλανήτη.