Οι πολίτες της Ελβετίας απέρριψαν την πρωτοβουλία για περιορισμό του πληθυσμού της χώρας στα 10.000.000
Οι Ελβετοί ψηφοφόροι απέρριψαν με σαφή πλειοψηφία την πρωτοβουλία που προωθούσε περιορισμό της μετανάστευσης και έμμεσο «πλαφόν» στον πληθυσμό της χώρας στα 10 εκατομμύρια κατοίκους.
Το «όχι» επικρατεί με περίπου 54,7% αυτήν την ώρα (στο 92,3% της ενσωμάτωσης των καντονιών), στέλνοντας μήνυμα υπέρ της συνέχισης της σημερινής πολιτικής γραμμής σε ένα από τα πλέον πολωμένα δημοψηφίσματα των τελευταίων ετών.
Η πρόταση του δεξιού Ελβετικού Λαϊκού Κόμματος (UDC) είχε προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση, με τους υποστηρικτές της να επικαλούνται την πίεση σε υποδομές, στέγαση και μεταφορές και τους αντιπάλους να προειδοποιούν ότι μία τέτοια επιλογή θα έθετε σε κίνδυνο την οικονομική σταθερότητα και τις σχέσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παράλληλα, οι κάλπες ενέκριναν τη μεταρρύθμιση του συστήματος πολιτικής υπηρεσίας (civil service), με την οποία περιορίζονται οι δυνατότητες αποχώρησης από τη στρατιωτική θητεία προς εναλλακτική πολιτική υπηρεσία. Η αλλαγή, που στηρίχθηκε από κυβερνητικούς και στρατιωτικούς κύκλους, παρουσιάζεται ως απάντηση στις μελλοντικές ανάγκες στελέχωσης του στρατού, ενόψει δημογραφικών πιέσεων.
Στο καντόνι του Βω (Vaud), οι ψηφοφόροι ενέκριναν την εισαγωγή κατώτατου μισθού, αλλά σε πιο μετρημένη εκδοχή από τις αρχικές προτάσεις της Αριστεράς, απορρίπτοντας ταυτόχρονα πιο εκτεταμένα σχέδια συνταγματικής κατοχύρωσης. Το αποτέλεσμα αποτυπώνει μία ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη κοινωνικής προστασίας και τη διατήρηση του μοντέλου των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Στη Γενεύη, το εκλογικό σώμα ενέκρινε δύο επιπλέον Κυριακές λειτουργίας για τα καταστήματα, σε μία κίνηση που ενισχύει τον εμπορικό τομέα αλλά προκαλεί αντιδράσεις από συνδικάτα που κάνουν λόγο για περαιτέρω απορρύθμιση της εργασίας. Παράλληλα, εγκρίθηκε ρύθμιση που απαγορεύει στους βουλευτές την εμφανή χρήση θρησκευτικών συμβόλων κατά τη διάρκεια των κοινοβουλευτικών εργασιών.
Στο Νεσατέλ, με συντριπτικό ποσοστό που φτάνει το 82%, εγκρίθηκε συνταγματική διάταξη που ενισχύει τα δικαιώματα και την κοινωνική συμμετοχή των ηλικιωμένων, δίνοντας έμφαση στην πρόσβαση σε υπηρεσίες, μεταφορές και δημόσιο χώρο.
Στο Τιτσίνο, οι ψηφοφόροι απέρριψαν την υποχρεωτική ασφάλιση οδοντιατρικής περίθαλψης, απορρίπτοντας ένα μοντέλο καθολικής κάλυψης που θα χρηματοδοτούνταν μέσω εισφορών εργαζομένων και εργοδοτών. Αντίθετα, ενέκριναν μέτρα που στοχεύουν στη σταθεροποίηση της φορολόγησης ακινήτων, περιορίζοντας αυτόματες αυξήσεις που θα προέκυπταν από αναπροσαρμογές αξιών.
Στο Μπάσελ – Στατ, οι πολίτες ενέκριναν τη μερική καθιέρωση παρακράτησης φόρου στην πηγή για τους εργαζομένους, ενώ, έδωσαν παράλληλα το «πράσινο φως» σε πιλοτικό σχέδιο διαχείρισης της πληθυσμιακής πίεσης των περιστεριών, με τη δημιουργία ειδικών υποδομών και στοχευμένα μέτρα ελέγχου.
Στη Ζυρίχη, το πλέον σύνθετο εκλογικό πακέτο της χώρας –με 20 διαφορετικά ζητήματα σε δημοτικό και καντονιακό επίπεδο– φαίνεται να καταλήγει κυρίως σε απορρίψεις, ιδιαίτερα σε προτάσεις που αφορούσαν την αγορά κατοικίας και την ενίσχυση κοινωνικής στέγασης.
Η εικόνα που διαμορφώνεται, είναι ενός εκλογικού σώματος που εμφανίζεται επιφυλακτικό απέναντι σε μεγάλες θεσμικές παρεμβάσεις, αλλά όχι αρνητικό σε στοχευμένες κοινωνικές ρυθμίσεις.
Γιατί η Ελβετία ψηφίζει σε «διαμερίσματα» (καντόνια)
Η Ελβετία δεν είναι ένα συγκεντρωτικό κράτος, αλλά μία ομοσπονδία που βασίζεται σε 26 αυτόνομα καντόνια. Καθένα λειτουργεί σχεδόν σαν «μικρό κράτος» μέσα στη χώρα, με δική του κυβέρνηση, κοινοβούλιο, φορολογία και σε αρκετές περιπτώσεις διαφορετικούς κανόνες σε θέματα όπως η εργασία, η υγεία, η στέγαση και η εκπαίδευση.
Γι’ αυτό και οι ψηφοφορίες δεν γίνονται μόνο σε εθνικό επίπεδο, αλλά και ξεχωριστά σε κάθε καντόνι και συχνά ακόμη και σε επίπεδο Δήμων. Οι πολίτες μπορεί την ίδια ημέρα να ψηφίζουν ταυτόχρονα για ομοσπονδιακά ζητήματα (όπως η σημερινή πρωτοβουλία για τον πληθυσμό και η μεταρρύθμιση του πολιτικού υπηρεσιακού συστήματος) αλλά και για δεκάδες τοπικά θέματα που αφορούν άμεσα τη ζωή τους.
Το σύστημα αυτό είναι αποτέλεσμα της ιστορικής εξέλιξης της χώρας, όπου τα καντόνια διατήρησαν ισχυρή αυτονομία ακόμη και μετά τη συγκρότηση του ομοσπονδιακού κράτους τον 19ο αιώνα. Στην πράξη, σημαίνει ότι η Ελβετία λειτουργεί με μία από τις πιο αποκεντρωμένες Δημοκρατίες στον κόσμο, δίνοντας στους πολίτες συχνή και άμεση δυνατότητα παρέμβασης τόσο σε εθνικές όσο και σε τοπικές αποφάσεις.