Η πρώτη φάση του προγράμματος προβλέπει την εγκατάσταση 10 μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων στο εσωτερικό της Τουρκίας, προσθέτοντας συνολική ισχύ 1.000 μεγαβάτ στο εθνικό της δίκτυο
Η Τουρκία επιταχύνει με εντυπωσιακούς ρυθμούς το πυρηνικό της πρόγραμμα, ξεπερνώντας τα όρια των παραδοσιακών, μεγάλων εργοστασίων και εισέρχεται δυναμικά στην αγορά της επόμενης γενιάς πυρηνικής ενέργειας, σε μια κίνηση που πολύ συνδέουν με την επερχόμενη σύσκεψη του ΝΑΤΟ και την επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Άγκυρα.
Σύμφωνα με τα τουρκικά Μέσα ενημέρωσηςμ, μέσα από μια νέα στρατηγική σύμπραξη με την αμερικανική ARC Clean Technology, η οποία επισημοποιήθηκε τον περασμένο Απρίλιο, δρομολογείται ένα εκτενές πλάνο για την ανάπτυξη έως και 20 μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR).
Το συγκεκριμένο εγχείρημα βασίζεται στο προηγμένο σύστημα ARC-100, το οποίο χρησιμοποιεί υγρό νάτριο για την ψύξη του και έχει ικανότητα παραγωγής 100 μεγαβάτ ανά μονάδα. Κι όμως, η κίνηση αυτή δεν αφορά απλώς την κάλυψη των τρεχουσών ενεργειακών αναγκών, αλλά τη δημιουργία μιας μόνιμης βιομηχανικής και τεχνολογικής πλατφόρμας, η οποία θα επιτρέψει στην Άγκυρα να κατασκευάζει, να αδειοδοτεί και να εμπορεύεται αυτόνομα τη συγκεκριμένη τεχνολογία σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή.
Το σχέδιο για το εσωτερικό της χώρας και οι εξαγωγές στα σύνορα
Η στρατηγική αυτή έχει σαφή γεωγραφικό προσανατολισμό, μοιράζοντας το βάρος εντός και εκτός συνόρων. Η πρώτη φάση του προγράμματος προβλέπει την εγκατάσταση 10 μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων στο εσωτερικό της Τουρκίας, προσθέτοντας συνολική ισχύ 1.000 μεγαβάτ στο εθνικό της δίκτυο.
Την ίδια ώρα, οι υπόλοιποι 10 αντιδραστήρες προορίζονται για εξαγωγή και τοποθέτηση σε γειτονικά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας.
Σύμφωνα με τον επίσημο ενεργειακό σχεδιασμό, η Τουρκία στοχεύει να διαθέτει 15 γιγαβάτ ισχύος από συμβατικά πυρηνικά εργοστάσια και 5 γιγαβάτ από SMR μέχρι το έτος 2050. Η νέα αυτή υποδομή έρχεται να προστεθεί στον μεγάλο πυρηνικό σταθμό του Άκκουγιου, ο οποίος έχει ισχύ 4.800 μεγαβάτ, ενώ παράλληλα σχεδιάζονται και άλλες μεγάλες μονάδες στη Σινώπη και στην Ανατολική Θράκη, πολύ κοντά στα ελληνικά σύνορα.
Χρονικό πλαίσιο, κόστος και η στρατηγική της Άγκυρας
Η υλοποίηση του σχεδίου αναμένεται να ξεκινήσει άμεσα, καθώς οι πρώτοι εμπορικοί αντιδραστήρες αυτού του τύπου αναμένεται να λειτουργήσουν σε ΗΠΑ ή Καναδά μέσα στα επόμενα τέσσερα έως οκτώ χρόνια, ανοίγοντας τον δρόμο για την Τουρκία.
Οι τουρκικές αρχές επιδιώκουν να εξασφαλίσουν όλες τις απαραίτητες ρυθμιστικές εγκρίσεις μέσα σε μια τετραετία, ώστε να ξεκινήσει η κατασκευή. Το οικονομικό βάρος της επένδυσης για τον πρώτο σταθμό εκτιμάται στα 500 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή περίπου 5 εκατομμύρια δολάρια ανά μεγαβάτ.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις των αναλυτών, το κόστος αυτό θα υποχωρήσει στα 300 εκατομμύρια δολάρια ανά μονάδα μόλις η παραγωγή σταθεροποιηθεί και ωριμάσει η τεχνολογία. Η τουρκική πλευρά θα αναλάβει εξολοκλήρου τη χρηματοδότηση, την κατασκευή και τη διαχείριση των έργων, με στόχο τη διάθεση του ρεύματος μέσω διμερών συμβολαίων, χωρίς στην παρούσα φάση να επιδιώκει την εμπλοκή της στον τομέα των πυρηνικών καυσίμων.