Δέος, συγκίνηση και ανατριχίλα…
Ένα συγκλονιστικό θαύμα στη ζωή του πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας απόστρατου Γιώργου Ζαχαριά, το οποίο αποκαλύπτει ο ίδιος και στο οποίο έγιναν μάρτυρες πλήθος κατοίκων της περιοχής της Καλαμάτας, όταν γκρεμίστηκε με το αλεξίπτωτό του στο βουνό του Ταϋγέτου και ο θάνατος θεωρούνταν δεδομένος.
Ο αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας με διακρίσεις στην Ελλάδα και στις Η.Π.Α, όταν ήταν εν ενεργεία, διετέλεσε αρχηγός αποστολής για να εξετάσει και να υποβάλει μελέτη για τα εκπαιδευτικά συστήματα των ιπταμένων των Η.Π.Α στο Texas, San Antonio, Sheppard, Del Rio, Huston. Ωστόσο, αφού αποστρατεύτηκε, δεν έπαψε ν’ ασχολείται με τις πτήσεις και επέλεξε να πετά στον ελεύθερο χρόνο του με αλεξίπτωτο πλαγιάς. Σε μια από αυτές τις πτήσεις ο πρώην ίκαρος έπαθε το δυστύχημα που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή.
Ο ιερομόναχος Νεκτάριος Κοβιλιάτης μαρτυρά ότι τέλεσε επανειλημμένα λειτουργίες στον Ναό της μεταμορφώσεως του Σωτήρος μετά το τραγικό ατύχημα υπέρ αναρρώσεως του Γεωργίου και πλήθος πιστών προσεύχονταν για τον ίκαρο που ήταν σε κώμα.
Ο αργηγός της πολεμικής αεροπορίας τον επισκέφθηκε στην εντατική και συγκινημένος κάλεσε τους γιατρούς να κάνουν ό,τι μπορούν για να τον σώσουν.
Ο ίδιος ο Γιώργος Ζαχαριάς μίλησε στην Εφημερίδα “Ορθόδοξη αλήθεια” για το γεγονός: « Ήταν τον Σεπτέμβριο του 2014, στις 30 του μήνα και βρισκόμουν στην Καλαμάτα. Εκείνη την ημέρα του ατυχήματος είχα έντονη την επιθυμία να πάω να πετάξω με το αλεξίπτωτό μου από το βουνό του Ταϋγέτου που συνήθιζα να πηγαίνω εξασκώντας την ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο πλαγιάς.
Ειδοποίησα έναν φίλο και συνάδελφο από την πολεμική Αεροπορία τον Γιάννη, που ήταν τεχνικός για να πάμε μαζί ώστε να μου επιστρέψει πίσω το αγροτικό μου αυτοκίνητο. Ξεκινήσαμε, κάποιοι φίλοι μου είχαν ήδη απογειωθεί όταν φθάσαμε.
Έστρωσα το αλεξίπτωτό μου στην πλαγιά της Άνω Βέργας, απογειώθηκα καλά, παρά το γεγονός ότι ο αέρας δεν ήταν κ τόσο κατάλληλος (υπήρχε διαφορά στην ένταση και τη διεύθυνση του ανέμου….).
Το βουνό του Ταϋγέτου είναι περιοχή για προχωρημένους. Κάποτε είχα ανέβει στα 10.000 πόδια στην κορυφή του σχεδόν και αυτό αποτελεί ρεκόρ. Φανταστείτε ότι σε τέτοιο ύψος πετούν αεροπλάνα.
Για να καταλάβετε το εγχείρημα σας λέω ότι ήμουν στον αέρα με το αλεξίπτωτο επί δυόμισι ώρες. Στο βουνό αυτό δεν υπάρχουν θερμικά ρεύματα, το θερμικό ρεύμα σε ανεβάζει, κατά συνέπεια μόνο κατεβαίνεις από τον Ταΰγετο.
Μόλις απογειώθηκα και πριν βγω έξω από τα βράχια είδα τα σχοινιά του αλεξιπτώτου λίγο μπερδεμένα δεξιά, μπήκα σε περιδίνηση (SPIN) και το αλεξίπτωτό μου άρχισε τις έντονες περιστροφές και την έντονη κάθοδο προς τα κάτω.
Έχανα συνεχώς ύψος, δεν μπορούσα να το βγάλω από αυτήν την κατάσταση, ούτε να τραβήξω το εφεδρικό γιατί ήμουν σε μια χαράδρα και δεν είχα βγει πάνω από την θάλασσα ακόμα.
Απέφυγα κάπως κάτι βράχια όμως τελικά συνέχισα την ανεξέλεγκτη πτώση κ έπεσα πάνω σε ένα βράχο, αφού ήρθε κ καθοδικό ρεύμα την τελευταία στιγμή.
Πρόλαβα από ψηλά κ φώναξα τον φίλο μου που ακολουθούσε με το αυτοκίνητο από το έδαφος, πριν χτυπήσω, να με παρακολουθεί να δει πού θα πέσω. Όντως ο Γιάννης έτρεξε κοντά μου στη δύσβατη περιοχή μέσα σε μια χαράδρα που βρισκόμουν. Ήμουν σχεδόν πεθαμένος, μόλις που ανέπνεα.
Αμέσως πήρε τηλέφωνο το ελικόπτερο της Πολεμικής Αεροπορίας και του είπαν ότι δεν μπορούσε να προσγειωθεί εκεί και στη συνέχεια ειδοποίησε την ΕΜΑΚ, οι οποίοι ήρθαν το συντομότερο δυνατόν και με κατέβασαν με φορείο, ενώ στη συνέχεια με πήγαν στο Νοσοκομείο στην Εντατική. Από τη στιγμή της πτώσης κι έπειτα δεν θυμάμαι, γιατί ήμουν σαν νεκρός, τα περαιτέρω τα έμαθα από τις διηγήσεις των δικών μου.
Ειδοποιήθηκε η γυναίκα μου, ο αδερφός της που είναι γιατρός, η αδερφή μου, η αδερφή της γυναίκας μου, με τον σύζυγό της που είναι επίσης γιατροί στην Αθήνα.
Τελικά με τη βοήθεια όλων με πήγαν στην Εντατική του Γ.Ν.Α στην Αθήνα. Είχα βαριά εγκεφαλική κάκωση, όλα μου τα οστά σπασμένα, εσωτερική αιμορραγία και παραλυσία. Απορούν όσοι γνωρίζουν από αυτά πώς επέζησα, ήταν σα να έπεφτα από τριάντα μέτρα με ταχύτητα ογδόντα χιλιομέτρων.
Έμεινα στην Εντατική για καιρό χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα, απλά ανέπνεα. Ήρθε και ο Αρχηγός της Αεροπορίας να με δει και συγκινήθηκε απ’ ό,τι μου είπαν.
Οι γιατροί έκαναν και προσέφεραν ό,τι καλύτερο μπορούσαν και έπειτα από μερικούς μήνες, το ήθελε ο Θεός και είχα συνέλθει κάπως, όμως ήμουν παράλυτος δεν ένιωθα καν το σώμα μου. Τότε έδωσαν εντολή να πάω πια στο σπίτι μου. Άλλωστε ό,τι μπορούσαν να προσφέρουν, το πρόσφεραν».
«Η γυναίκα μου, με έφερε στο σπίτι μας από το νοσοκομείο. Ήμουν παράλυτος και απελπισμένος από την ανημπόρια μου.
Τότε συνέβη το γεγονός που χάραξε την μετέπειτα πορεία μου: είδα ζωντανά, μπροστά στα μάτια μου στην πραγματικότητα και όχι σε όραμα, μια γυναίκα με καστανά μαλλιά, πολύ δυνατό σώμα, ψηλή. Με κοίταξε με μητρική αγάπη και με σήκωσε σαν βρέφος με τα δυο της χέρια.
Εγώ έκλαιγα κ της λέω: “Θέλω την μητέρα μου…” Η φυσική μου μητέρα Ειρήνη, έχει πεθάνει από καρκίνο. Τελευταία φορά που τη “συνάντησα” μετά το ατύχημα, όταν ήμουν σε κώμα, θυμάμαι μου έλεγε: “παιδί μου γύρνα πίσω δεν είναι η ώρα σου να έρθεις εδώ ακόμα….
Προσευχόταν στον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό να με γυρίσει πίσω”. Επίσης κατά την παραμονή μου στο Νοσοκομείο συναντούσα και τον Πατέρα μου, ο οποίος έχει πεθάνει και του έλεγα: “Πατέρα δεν σε αγάπαγα γιατί δεν μιλούσες καλά στη Μαμά, συγχώρα με…” Εκείνος μου λέει: “Δεν πειράζει παιδί μου, τώρα να κοιτάξεις την οικογένειά σου…” κ έφυγε.
Η δυνατή και ωραία Κυρία που με πήρε αγκαλιά σαν βρέφος μου λέει: “Η μητέρα σου είμαι εγώ, εγώ είμαι η Μητέρα σε όλη τη γη…” Αισθάνθηκα μια υπέροχη αγαλλίαση με αγάπη κ πληρότητα ταυτόχρονα.
Πίσω της, ήταν ο Χριστός 33 ετών, με το δεξί Του χέρι μού έστελνε Φως σε όλα τα εγκεφαλοσπονδυλικά μέρη του σώματός μου. Μόλις γέμισα με αυτό το Φως σηκώθηκα όρθιος δεν ήμουν πια παράλυτος και θεραπεύτηκα. Τότε άρχισα να ζω, ήρθε η συνείδηση στο σώμα μου, ότι είμαι ζωντανός. Ο Χριστός μου λέει: “Θα σε ξαναφέρω στη χονδροκομμένη ζωή της γης για να μάθεις να αγαπάς χωρίς όρους…”
Όταν η Θεία Μητέρα (Παναγία) με σήκωσε σαν βρέφος παρουσιάστηκε κάποιος με σηκωμένα μανίκια και το στήθος έξω γεροδεμένος, παριστάνοντας τον δυνατό άντρα, λέει στην Παναγία: “Μην τον καλείς, τελειώσαμε με αυτόν…”.
Τότε η Παναγία με το δεξί της χέρι κάνει μια κίνηση οριζόντια, και ήρεμη, του κάνει νόημα να φύγει, του λέει: “Αυτός πλέον δεν ανήκει σε σένα, ανήκει σε μένα.”
Αυτός, που κατά την γνώμη μου ήταν ο διάβολος, έγινε σκόνη καθώς η Παναγία κινούσε οριζόντια το χέρι Της προς τα δεξιά. Όπως λοιπόν την σκόνη την παίρνει ο άνεμος, έτσι κ αυτός εξαφανίστηκε χάθηκε με τον άνεμο, που δημιούργησε η Παναγία με το δεξί Της χέρι.
Στον Χριστό λέγω: “Κύριε, σας βλέπω 33 χρονών και την Κυρία σαν να είναι 30 χρονών…” Εκείνος μου απαντάει: “Δεν έχουμε ηλικία, απλώς εσύ βλέπεις την Παναγία 30 χρονών κι Εμένα 33 χρονών…
Εγώ παιδί μου είμαι πάνω από τους αγίους, να το ξέρεις. Επίσης σου παρουσιάζομαι 33 χρονών για να με καταλάβεις. Δεν έχουμε ηλικία. Είμαστε πέρα από το χώρο κ τον χρόνο”. Μετά ακούστηκε πάλι το εξής.
“Θα σε επαναφέρω πάλι σ’ αυτόν τον κόσμο της γης για να μάθεις να αγαπάς χωρίς όρους”. Ο Κύριος Χριστός μας, μου το ξανατόνισε να το καταλάβω: “Γι’ αυτό ερχόσαστε στη γη για να μάθετε να αγαπάτε άνευ όρων”.
Από τότε είμαι απόλυτα υγιής, όρθιος, δυνατός, ευγνώμων για το μεγάλο αυτό δώρο προσπαθώ να ακολουθήσω την εντολή που μου έδωσε ο Χριστός.
Πηγή: Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
