Ένα reboot με καρδιά, αυτοπεποίθηση και την απαραίτητη δόση ’80s.
Ας είμαστε ειλικρινείς, υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσεις ένα reboot όπως το Masters of the Universe. Ο πρώτος είναι να «παίξεις» εντελώς safe, χρησιμοποιώντας μουντά χρώματα, σοβαροφάνεια, CGI που θυμίζουν videogame και ήρωες που φοβούνται να παραδεχτούν ότι προέρχονται από ένα cartoon των 80s με έναν ξανθό τύπο ο οποίος έχει ως βάση τον Arnold Schwarzeneggger, και φώναζε “I Have the Power!” κρατώντας ένα γιγάντιο σπαθί.
Ο δεύτερος είναι ευτυχώς εκείνος που διάλεξε ο σκηνοθέτης Travis Knight.
Το νέο Masters of the Universe δεν προσπαθεί ούτε στιγμή να κρύψει τι είναι, δηλαδή ένα φαντασμαγορικό sci-fi fantasy blockbuster που αγκαλιάζει την υπερβολή, το συναίσθημα και την παιδική τρέλα του original franchise και το καταφέρνει με τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση που δύσκολα δεν παρασύρεσαι μαζί του.
Η ιστορία ακολουθεί τον πρίγκιπα Άνταμ (Nicholas Galitzine), ο οποίος επιστρέφει στην Ετέρνια ύστερα από 15 χρόνια απουσίας και βρίσκει τον κόσμο του διαλυμένο κάτω από τη σαδιστική κυριαρχία του Σκέλετορ (Jared Leto). Προκειμένου να επαναφέρει την ισορροπία, θα πρέπει να αποδεχτεί αυτό που πάντα φοβόταν: ότι είναι ο He-Man, ο ισχυρότερος άνθρωπος στο σύμπαν. Ναι, η πλοκή είναι κλασική “chosen one” μυθολογία, ωστόσο, η ταινία δεν στηρίζεται στις ανατροπές της. Η ενέργειά της είναι η ψυχή της, μαζί με την εικόνα και κυρίως στο πόσο αβίαστα διασκεδάζει με τον ίδιο της τον κόσμο.
Και εκεί ακριβώς κερδίζει
Ο Travis Knight σκηνοθετεί σαν άνθρωπος που μεγάλωσε με φιγούρες He-Man σκορπισμένες στο πάτωμα του παιδικού του δωματίου. Κάθε σκηνή μοιάζει να έχει φτιαχτεί από κάποιον που αγαπάει ειλικρινά το franchise και δεν τον ενδιαφέρει καν να το “εκσυγχρονίσει”, αλλά πάνω από όλα να το απογειώσει.
Το αποτέλεσμα θυμίζει live-action cartoon με blockbuster budget και αυτό το λέω σαν κομπλιμέντο.
Η Ετέρνια είναι ίσως το πιο visually ambitious fantasy σύμπαν που έχουμε δει εδώ και χρόνια σε mainstream studio movie, με χρώματα παντού, τεράστια πρακτικά σκηνικά, πλάσματα κάθε στυλ, πανοπλίες, φωτισμένα δάση και διαστημικά οχήματα που μοιάζουν βγαλμένα από εξώφυλλο metal άλμπουμ των 80s.
Ναι, καθετί στην ταινία μοιάζει υπερβολικό, αλλά αυτή είναι και η μαγεία της.
Οι πρωταγωνιστές
Ο Nicholas Galitzine αποδεικνύεται πολύ πιο έξυπνη επιλογή απ’ όσο περίμεναν αρκετοί, καθώς δίνει στον Άνταμ μια σχεδόν γλυκιά αμηχανία, μια ανθρώπινη ευαλωτότητα που κάνει τη μετάβασή του στον He-Man να μοιάζει να… κερδίζεται και όχι απλώς αναπόφευκτη.
Και μετά εμφανίζεται ο Jared Leto, δηλαδή ο Skeletor που βγήκε από εφιάλτη των 80s και αποφάσισε να κατακτήσει το σύμπαν. Είναι θεατρικός, σαρκαστικός και απειλητικός χωρίς ωστόσο να θυμίζει στιγμή… παρωδία. Κάθε φορά που μπαίνει στο κάδρο, η ταινία ανεβάζει στροφές, ενώ η χημεία του με τον πρωταγωνιστή είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται μια τέτοια ιστορία. Έναν ήρωα που ψάχνει ποιος πραγματικά είναι και ένα villain που αντιπροσωπεύει την πιο τοξική, βίαιη εκδοχή δύναμης και ανδρισμού.
Το Masters of the Universe σου προκαλεί ένα μοναδικό συναίσθημα
Η ταινία μιλά για αποδοχή, ταυτότητα και το τι σημαίνει δύναμη χωρίς να γίνεται διδακτική. Ο Άνταμ δεν χρειάζεται απλώς να γίνει πιο δυνατός, αλλά να μάθει γιατί αξίζει να χρησιμοποιεί τη δύναμή του. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να χάνεται ποτέ ο fun παράγοντας που θες για να σε αυτές τις περιπτώσεις.
Αυτό είναι καθαρόαιμο σινεμά, και αυτή blockbuster ταινία θέλει να σε κάνει να τσιρίξεις σαν 10χρονο παιδί που βλέπει Σάββατο πρωί cartoon με δημητριακά στο χέρι.
Σε μια εποχή που τα περισσότερα fantasy franchises μοιάζουν λες και γυρίστηκαν μέσα σε CGI, το Masters of the Universe θυμίζει γιατί κάποτε αυτά τα universes μάς έκαναν να θέλουμε να χαθούμε μέσα τους.
Δεν είναι τέλειο, είναι όμως ακριβώς αυτό που υπόσχεται: υπερβολικό, θορυβώδες, γεμάτο καρδιά και αθεράπευτα cool. Και ίσως αυτό να είναι η πραγματική… Δύναμή του.
Το Masters of the Universe κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 4 Ιουνίου.